Aug '12 Natasja 'Tacha' Hoeck

Jaar diagnose: Juni 2007
MS-type: Relapsing-Remitting
Leeftijd: 32 jaar

28 jaar en… eindelijk! Nog héél even en we kunnen samen van het leven genieten, alle trouwvoorbereidingen zijn klaar!
De trouwdag zelf… stress op het hoogste niveau maar genieten dat we gedaan hebben! Nu nog even werken en dan kunnen we op reis. 

Natasja HoeckIk zat juist in mijn nachtdiensten (het leven van een verpleegkundige) toen plots mijn lichaam zijn eigen ding deed: k kon niet meer stilzitten, alle zenuwen in mijn lichaam hadden besloten om tegen mijn wil samen te spannen. Verschrikkelijk vervelend en heel erg uitputtend tegen dat het ochtend was! 
Ik besloot toch even naar de huisarts te gaan, want mijn rechterbeen was wat aan de slappe kant. Blijkbaar was mijn kniereflex verdwenen, maar dat was allemaal te wijten aan de stress van de voorbije maanden: een paar dagen rust en ik zou mijn 'spring in’t veld'-attitude terug hebben. 
Na de week verplichte rust was ik toch nog niet zoals ik wou zijn, dus ging ik terug naar de huisarts… nu met een extreem overgevoelige kniereflex! Hmmm… Via de spoeddienst mocht ik een CT-scan laten nemen om toch een paar griezelige dingen te kunnen uitsluiten. Na deze onderzoeken en een bezoek aan de neuroloog, mocht ik voor de eerste keer kennismaken met de MRI-scan en met de 'geneugten' van de lumbaalpunctie. Na al deze onderzoeken was het voor de neuroloog heel simpel: “Tja, ik denk dat het MS is maar eigenlijk moet je nog eens zo een opstoot doen om zeker te zijn”. Oké, hij zijn zin dus. Een maand later lag ik terug onder de MRI en toen was het voor hem duidelijk: “Mevrouw, u heeft MS, dat is heel erg jammer, maar ik heb nu geen tijd voor verder uitleg, dat komt nog wel”.

………

En toen wist ik het niet meer, en tot op vandaag blijft een stuk van de periode die volgde een zwart gat in mijn geheugen. 
Ik trachtte in ieder geval verder te gaan met het leven: zwanger worden, miskraam ondergaan, opstoten verwerken… 
Niet goed voor een huwelijk waar je opeens niet meer kan praten met elkaar... met als gevolg een echtscheiding. 

Ik probeerde alles te vergeten en de oplossing was: uitgaan, werken, uitgaan…
Als ik tijd had sliep ik eventjes. Uiteraard was dit niet goed voor mijn lichaam. In 2009 (toen ik helemaal niet meer wist wat zwart en wit was) kwam er opeens een andere wending aanwaaien. Ik had ondertussen terug contact met iemand met wie ik al 12 jaar bevriend was. Om een lang verhaal kort te maken: op een terras kreeg ik opeens een opstoot en in plaats van naar huis te gaan is hij met mij naar de spoed gereden en heeft hij een weekend gekampeerd in het ziekenhuis. Hij wist wel van ‘het beestje’, maar toen heeft hij het ook van dichtbij meegemaakt. Ondertussen was de echtscheiding volop aan de gang en mocht ik van de neuroloog niet terug naar die 'stresstoestand' en ben ik dus gaan logeren bij mijn 'barmhartige Samaritaan' en ja... ik ben blijven plakken! 

Nu zitten we in het jaar 2012 en na wat gesukkel met medicatie en opstoten hebben we op 16 juni 2012 de champagne ontkurkt: Ik beleefde één jaar zonder opstoten! Een volledig jaar! Een overwinning en een boost voor mijn zelfvertrouwen! 
Samen werken we aan onze toekomst, met de goede en de minder goede dagen. We gaan samen sporten en ik werk deeltijds in het ziekenhuis… op de MRI-scan, bij de bron dus.
Mijn collega’s weten hoe de vork in de steel zit, de familie en de vrienden (die ik overgehouden heb na de diagnose) ook.

Soms zeggen mensen: “MS… dat zit tussen uw oren”. En dan zeg ik: “Ja inderdaad, het zit echt tussen mijn oren, want daar zijn de letsels.”
Ik ben van een negatieve ingesteldheid op weg naar een positieve ingesteldheid en ik ben er nog niet, maar het blijft een uitdaging om er te geraken!

“MS is er voor het leven, maar mijn leven is niet gewijd aan de MS!”

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.