Catherine

Ik heet Catherine, ben 42 jaar en heb twee dochters (een meisje Laura van 15 jaar, en een jongen van 4 die Joffrey heet). Mijn moeder heeft in 1988 multiple sclerose gekregen.

Catherine

Ik herinner me hoe ze model voor me stond in de kappersschool, en toen had ze al problemen met stappen.

Later is ze in Brussel naar het ziekenhuis gegaan waar ze de diagnose hebben gesteld. En ik hoor haar nog zeggen toen ze weer naar huis kwam: “Ik heb dezelfde ziekte als Jeanine”, een vriendin van haar.

Ze leek gerustgesteld, want ze dacht dat ze kanker had.

In december 1991 zijn mama en mijn stiefvader omvergereden door een auto. Mijn moeder had een beenbreuk en een hersenschudding en de schouder van mijn stiefvader was uit de kom. Sindsdien kon mijn moeder niet meer stappen en moest ze dus alleen thuisblijven.

Mijn stiefvader heeft toen zijn werk opgegeven om voor moeder te kunnen zorgen, maar vooral ook omdat ik aan mijn beroeps- en privé-leven zou kunnen beginnen. Hij wilde niet dat ik me zou opofferen.

Ik ben getrouwd toen ik 26 jaar was en een jaar later werd Laura geboren.

Mijn dochter heeft altijd haar ‘nonna’ met haar ziekte gekend. Mijn ouders wilden niet dat Laura naar de kinderopvang ging en besloten om haar zelf op te vangen, zodat ik weer kon gaan werken na mijn zwangerschapsverlof.

Van toen ze drie maanden was totdat ze tweeënhalf jaar werd (ze mocht toen naar de kleuterschool) hebben ze Laura bijgehouden. En tot ze tien jaar werd, werd ze altijd na schooltijd opgevangen.

Laura is dus opgegroeid met de voortschrijdende ziekte van mama.

Ondanks haar ziekte en mijn scheiding (Laura’s vader is weggegaan toen ze 9 maanden oud was) hebben mijn ouders me altijd ondersteund. Ook vandaag nog ben ik hen dankbaar voor al hun goedheid en vriendelijkheid.

Als moeder zie ik wat ik allemaal kan ondernemen met mijn dochter en besef ik dus wat zij niet met mij heeft kunnen doen. Wat ik gemist heb met mama zijn vooral die momenten dat we iets samen konden doen, naar de film gaan, winkelen… Ook de intieme band moeder-dochter was er niet echt.
Zelfs nu nog doet me dat pijn aan het hart!

We moeten ons tevreden stellen met kleine, simpele geneugten: als ik mama opmaak, als ik mama’s haar was…

Af en toe trekken we samen naar een winkelgalerij, maar dan met zijn drieën. Met zijn tweeën is het te moeilijk om mama te hanteren.

Wat me vandaag nog altijd kwetst, zijn de blikken van de mensen naar mama! Dat doet me pijn, en zij lijdt daar ook onder. Dat merk ik goed.

Sinds een tijdje verblijft zij vaak in het ziekenhuis, half bewusteloos, en dan denk ik dat ze niet meer terugkomt.

Toch zijn we gelukkig dat we met drie generaties vrouwen zijn! In ons dagelijkse leven kennen we hoogtes en veel laagtes. We hebben geleerd van dag tot dag te leven en er samen het beste van te maken… Ik ben gelukkig dat mama nog altijd in ons midden is!

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.