Daisy Roskams

Naam: Daisy Roskams
Leeftijd: 30 jaar
Type MS: veel opflakkeringen in de beginjaren, daarna stabiel, nu gaat het geleidelijk achteruit
Jaar diagnose: 1995

Daisy Roskams

De diagnose is bij mij gesteld in juni 1995, maar de symptomen zijn begonnen in 1993. Ik was 13 jaar wat uitzonderlijk jong is om deze ziekte te krijgen. Ik leef al 17 jaar met MS, meer dan de helft van mijn leven dus.

De beginjaren waren zeer moeilijk; ik ging nog naar school en vanaf mijn 15e moest ik regelmatig naar het ziekenhuis (in Leuven) om cortisone-baxters te krijgen.
Op mijn 17e ben ik voor de eerste (en ook laatste) keer 3 weken in Melsbroek opgenomen voor weer eens cortisone en revalidatie.
Na zoveel cortisone-kuren in 3 jaar tijd was de werking altijd maar van kortere duur.
Een paar maanden na mijn 18e verjaardag kon ik niet anders - ik had het al enkele maanden weten te vermijden - dan in een rolstoel te gaan zitten. Daar had ik het heel moeilijk mee moet ik nu toegeven. Daarom bleef ik zoveel mogelijk binnenshuis, ik wou zo niet graag gezien worden…

Na een jaar ‘isolatie en verwerking’ ging ik met mijn zus winkelen en in een hobbywinkel spoorde ze mij aan om eens kaarsen proberen te maken. Ik heb toen alle benodigdheden gekocht en ben eraan begonnen. Deze hobby lag mij wel en ik deed het met plezier. Het combineren van kleuren en altijd nieuwe dingen proberen was een soort uitdaging.
Dit was het begin (1999) van vele jaren kaarsen maken op mijn eigen tempo en ritme.

In 2000 stelde mijn zus (dezelfde als die van de kaarsen) voor om samen met haar en haar vriend naar Amerika te gaan! Ik was nog nooit sinds ik MS had op reis geweest. Dus moest ik er toch wel eventjes over nadenken of dit wel ging. Ze hebben mij overtuigd en het is in alle opzichten goed meegevallen.

We zijn nu 10 jaar verder en ik ben elk jaar één of meerdere keren op reis gegaan, altijd naar de zon. Ik ben graag in de zon, heb graag de warmte en ben ervan overtuigd dat wanneer je niet overdrijft met in de zon te zitten en ook niet in de grote hitte komt, dat dit goed is voor je welzijn en het ten goede komt aan je ziekte.

In die 10 jaar heb ik mij dus zinvol kunnen bezighouden met kaarsen te maken (voor familie en vrienden vooral) en met op reis te gaan. Dit laatste natuurlijk altijd met hulp van familie of vrienden. En ook een avondje uit met vrienden of familie was erbij.

In 2008 kreeg ik op een dag plotseling en uit het niets 2 aanvallen van epilepsie (dat moest er ook nog eens bijkomen!), waardoor mijn hoofd en lichaam een paar maanden moesten recupereren. De medicatie die ik daarvoor moet nemen, heeft geen goede invloed op mijn hoofd, daarmee moet ik dan ook weer leren leven… Die aanvallen betekenden ook een achteruitgang van mijn ziekte. Volgens de neurologen komen deze aanvallen door MS.

Maar 2008 was niet helemaal slecht voor mij! Twee maanden na de epilepsie kwam ik tot het besef dat het tijd was en dat ik klaar was voor een man in mijn leven…
Tot dan had ik teveel problemen en zorgen met mijn ziekte, maar toen kwam ik tot het besluit dat dat al veel te lang duurde en dat ik er niet jonger op werd, ik naderde de 30!

In augustus trok ik mijn stoute schoenen aan en schreef ik mij in op een datingsite. Ik verzweeg mijn ziekte (en rolstoel) niet. Tot mijn verbazing kreeg ik berichten en had ik al snel een blind date beet.
Het eerste afspraakje was niet slecht, maar ook geen echte meevaller. Ik bleef echter positief en zag het als een ervaring.
De week daarna ben ik gaan eten met een man uit Leuven en daar kwam ik met een goed gevoel van terug. Daarna volgde nog een derde afspraak, maar daar zag ik op termijn alleen vriendschap uit voortkomen.

De man uit Leuven, Joeri, had meteen laten verstaan dat hij nog wou afspreken en hij stuurde mij de dag nadien al een lief sms’je. Dus van het één kwam het ander. Er zijn nog afspraakjes gevolgd en ik ben meteen heel eerlijk geweest over mijn ziekte. Hij was ondertussen ook al informatie gaan zoeken op de site van de MS-Liga.
We zijn vrij snel een koppel geworden, we zagen elkaar meer en meer en ik wist dat hij het meende met mij (ondanks mijn zware handicap). Na een jaar en half verkering besloten we te gaan samenwonen (februari 2010) en afgelopen augustus zijn we getrouwd! Hij is de man van mijn leven én van mijn dromen!

Het gaat niet altijd goed met mijn ziekte. Die gaat niet weg, maar ik heb veel steun aan hem en mijn familie en dát en onze liefde voor elkaar helpen mij erdoor. We zijn gelukkig en ik hoop dat mijn MS-beest zich zoveel mogelijk koest houdt in de toekomst!

Ik ben dus nu een getrouwde vrouw en dat had ik NOOIT verwacht of gedacht. De droom van een grote liefde in mijn leven had ik al heel lang opgegeven en uit mijn hoofd gezet…

Nooit de moed laten zakken en durven in het leven - ook al is het niet gemakkelijk - dat probeer ik te doen!

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.