Danny Van Gucht

Portret van de maand februari 2012

Naam: Danny Van Gucht
Leeftijd: 52
Type MS: relapsing-remitting
Jaar diagnose: 2009

Voorjaar 2009. Gedurende enkele weken voel ik ongewone kriebelingen in mijn rechterbeen. Ik merk dat dit gevoel meer uitgesproken is wanneer ik mijn hoofd sterk naar links buig. Vreemde sensatie, eigenlijk best aangenaam. Een collega vertelt me over een gelijkaardige ervaring. Dit bleek later het gevolg te zijn van een stevige hernia. Niet echt geruststellend. Ik besluit op aandringen van Brigitta, mijn echtgenote, om dit toch vrij ernstig te nemen en dit snel te laten onderzoeken. Zij is verpleegster met dertig jaar ervaring, een autoriteit waarvan je de raad zomaar niet in de wind slaat… 

Ondertussen plannen wij een citytrip naar Sevilla, in mei. Prachtige stad, uitstekend voorjaarsweer, de temperatuur zakt nauwelijks onder de 25 graden. Wij stappen wat af die week in de stad. De derde nacht raak ik niet in slaap. Mijn rechterbeen, en eigenlijk mijn hele rechterhelft voelen aan alsof ze die nacht niet van plan zijn te rusten. Na uren liggen woelen, resulteert dit in een minutendurende totale verkramping. Heel heftig, nooit meegemaakt… Ik weet het op dat moment nog niet, maar ik zal dit de komende dagen en weken nog meerdere malen moeten doormaken. Het verdwijnt zoals het gekomen is, onverwacht. De onzekerheid daarentegen verdwijnt niet, integendeel. We besluiten snel werk te maken van de geplande onderzoeken.

Ze worden door de dienst neurologie van de Gentse Universiteit ingepland. De link naar een mogelijke hernia-diagnose is mij niet altijd duidelijk, maar mijn onbegrensd vertrouwen in de medische wetenschap, hier in de praktijk gebracht door een uiterst competent team, doet mij besluiten om rustig de resultaten af te wachten. Het verdict komt even snel als onverwacht. In juni wordt ons gezegd dat ik Multiple Sclerosis heb. 

Nooit gedacht. De clichés blijken juist, ontreddering is een juiste omschrijving. Die eerste dagen blijk ik de impact op onze verdere toekomstplannen en verwachtingen eenvoudigweg niet te kunnen inschatten. Wat wel juist ingeschat blijkt, is de liefde die ons  als gezin verbindt en die in deze tijden het medicijn bij uitstek blijkt om aan deze tegenslag het hoofd te kunnen bieden. Het is aandoenlijk te zien hoe onze dochters, Ellen en Emily, op dat moment vijfentwintig en vierentwintig jaar, samen met Brigitta wedijveren om het positieve in de hele situatie naar boven te halen.

Dit draagt er ontegensprekelijk toe bij dat een soort actieplan vaste vorm krijgt in de eerste weken na de diagnose. Acties op verschillende gebieden. We besluiten dat we best zo open mogelijk zijn over mijn ziekte. Dit vermijdt alleszins stress als gevolg van het moeten volharden in leugens om bestwil. Nabije familie en vrienden worden op de hoogte gebracht. Het welgemeende begrip en de steun die je krijgt, overtreffen ruimschoots de spanning van het brengen van slecht nieuws.

We komen ook snel tot de conclusie dat we onze prioriteiten als gezin best eens herevalueren; tijd die we als gezin samen doorbrengen moet op de eerste plaats komen. Dit blijkt heel wat makkelijker dan ik eerst dacht. Eens de juiste instelling, is het best prettig om bewust te kiezen om een verlof of weekend niet uit te stellen, om een filmpje mee te pikken, om familie en vrienden eens meer uit te nodigen, om daadwerkelijk tijd te maken om op uitnodigingen in te gaan, om tijd te nemen om een wandeling te maken…

Dat brengt me bij een derde punt: bewegen. Het eerste beeld dat bij het stellen van mijn diagnose bij me opduikt, is dat ik me op termijn minder vrij zal kunnen bewegen. Met het idee in het achterhoofd dat de slogan ‘Voorkomen is beter dan genezen’ ook hier wel van toepassing zal zijn, besluit ik mijn slabakkend joggingprogramma fors op te drijven. Drie keer lopen per week in plaats van één keer. Om er wat variatie in te brengen, besluit ik in één moeite om nog een aantal keer per week te zwemmen bovendien. Ik vergeet hierbij dat vijftig geen twintig is. De rede haalt het vrij snel op het (niet zo jeugdig) enthousiasme, zodat zich dat nu vertaald heeft in wat ik zou noemen een ‘gebalanceerd programma’. In die periode hebben we de kans gekregen en gegrepen, geheel in lijn met de beslissing om het doorbrengen van ‘quality time’ volop te benutten, om met enkele vrienden een dagenlange voettocht te maken in de Schotse natuur. Dit is het begin van een reeks wandelingen, waarvan het eind op dit moment nog niet in zicht is. Twee trips in Schotland en een tocht van Porto naar Santiago de Compostella resulteren in meer dan vijfhonderd voetkilometers op de teller in een jaar tijd. 

Naast het vrij evidente fysische resultaat van dergelijke meerdaagse tochten (ik krijg er een uitstekende conditie door), blijken ze een onverwacht neveneffect te hebben. Ik heb ondertussen kunnen ervaren dat stress een nefaste uitwerking heeft op mijn gestel. Blijkt nu niets zo rustgevend dan een lange periode in de natuur doorbrengen, met als enige zorg de juiste weg vinden en zien dat je droge kleren hebt voor de volgende dag. Alle dagelijkse beslommeringen zijn verdwenen vanaf de eerste stap, mijn stressniveau daalt ogenblikkelijk tot nul. Kortom, ik ben in balans. Het mooie eraan is dat ik nog weken na zo een tocht dit weldoende effect ervaar.

Het vervolg laat zich raden, grenzen zijn er om verlegd te worden. Brigitta en ik plannen een nieuwe voettocht naar Compostella in de lente van volgend jaar. We willen deze tocht een duidelijke MS-klank meegeven. We vertrekken vanuit Sevilla, de plaats waar Multiple Sclerosis voor mij voor het eerst heel expliciet zichtbaar werd, en eindigen uiteraard in Compostella, op 25 mei, wereld-MS-dag. Duizend kilometer tijd voor bezinning, ontmoetingen, rust, balans, dankbaarheid... We hebben al mogen ervaren dat Compostella een extra dimensie geeft aan het begrip ‘tocht’. Je gaat na verloop van tijd dingen anders bekijken, je ontdekt andere invalshoeken en je ziet duidelijker wat je doet en waarom je het doet. Uiteindelijk neem je beslissingen die een duidelijke impact hebben op hoe je verder kunt; beslissingen waartoe je niet of moeilijker zou komen in je hectische omgeving van alledag.

Toen we onze plannen met onze dochters bespraken, zagen ze hierin direct een ideale gelegenheid om dit te gebruiken om enige fondsen te werven voor het goede doel. Uitstekend idee! Het (dit keer echt jeugdig) enthousiasme dat zij, samen met hun vrienden Maarten en Gillis, aan de dag leggen om verschillende activiteiten te realiseren, is hartverwarmend. 

We denken dat het maken van enige publiciteit rond de tocht en de fundraising ook een aanleiding kan zijn voor sommige mensen om moeilijke zaken gemakkelijker bespreekbaar te maken. Ik kan niet genoeg de kracht onderstrepen van het delen van je eigen ervaringen en je eigen aanpak met anderen. Het werkt in twee richtingen: je krijgt niet alleen steun, je opent ook de mogelijkheid voor anderen om hun situatie in een ander perspectief te zien.

 

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.