Dec '12 Charly Witvrouw

Charly WitvrouwLeeftijd: 46  
Type MS:  Primair progressief
Jaar diagnose: 2011

 

December 2010: ik werkte al een klein jaar als operator voor SMC, toen plots mijn rechterbeen een eigen leven begon te leiden. Als ik moe was, begon het te slepen en bleef mijn rechtervoet steken achter elk klein obstakel. De huisarts verwees me naar een neuroloog en nog geen drie weken later wist ik waarom mijn rechterbeen me in de steek liet… ik had multiple sclerose. De diagnose kwam als een donderslag bij heldere hemel.  Niet lang daarvoor had een vriend van mij zijn echtgenote verloren aan wat een zware vorm van MS bleek te zijn.

Ten opzichte van mijn omgeving bleef ik gewoontegetrouw positief. De vraag ‘Waarom ik?’, probeerde ik me niet te stellen, het zou me geen stap vooruit brengen. “Met mij gaat het goed”, zei ik steevast als men me vroeg “Hoe gaat het nu met jou?”. Innerlijk ging het bij momenten minder goed, maar ik ben iemand die niet bij de pakken blijft zitten. 

Mijn echtgenote en kennissenkring lieten me niet vallen en ook op het werk hielden ze rekening met mijn fysieke beperkingen. Zo moest ik al vlug geen nachtdienst meer doen, waardoor ik wat minder moe was. 

De maanden nadien voelde ik me wel steeds minder goed: de vermoeidheid, het slepende rechterbeen dat me nog vaker parten begon te spelen… De neuroloog vond dat ik stabiel bleef en een behandeling had hij niet voor mij.

Via een andere persoon met MS uit mijn buurt kwam ik in contact met de sociale dienst van de MS-Liga. Ik begon één en ander administratief in orde te brengen en de maatschappelijk assistente hielp me op weg in het administratieve doolhof dat er bleek bij te horen. In dezelfde periode ging ik te rade bij een neuroloog in het UZ Brussel. Hij legde me uit dat ik aan een ‘primair progressieve’ vorm van MS lijd. Een vorm die iets minder vaak voorkomt en die zich niet manifesteert onder de vorm van opflakkeringen, maar die er wel voor zorgt dat je heel geleidelijk aan verder achteruitgaat. Nu wist ik waarom er geen behandeling was voor mij. Intussen neem ik wel deel aan een placebo-gecontroleerde studie met fluoxetine en worden mijn symptomen beter behandeld. De noodzaak aan regelmatige en intensieve kinesitherapiebehandeling werd me nog meer verduidelijkt. 

Inmiddels was ik wel, tegen wil en dank, vaker afwezig op het werk. Mijn uurrooster werd nog beter aangepast naar een ‘nine-to-five-job’. Mijn collega’s zijn altijd behulpzaam en begripvol geweest. Via de dienst ‘Arbeidshandicapspecialisatie’ van de VDAB heb ik al gedurende geruime tijd recht op de VOP (Vlaamse ondersteuningspremie) en werd me een handig systeem van ‘armondersteuning’ terugbetaald, zodat mijn arm minder gemakkelijk moe wordt aangezien ik constant aan een computer zit.

Sinds november werk ik deeltijds en val ik deeltijds terug op het ziekenfonds. Door over te stappen op een halftijdse job kan ik regelmatiger de broodnodige rust nemen en kan ik nog intensiever aan kinesitherapie doen.

Ik heb richting mijn werkgever steeds open en eerlijk gecommuniceerd over mijn toenemende beperkingen. Volgens mij is dit een ‘win-win-situatie’. Ik ben blij dat ik aan het werk kan blijven en mijn werkgever heeft een gemotiveerde kracht. 

 

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.