Eric Pappaert

Naam: Eric Pappaert
Leeftijd: 66
Type MS: relapsing-remitting
Jaar diagnose: 1998

Mijn verhaal begint zowat in 1988. Ik was toen nog boer, en moest voor mijn bezigheden naar Brussel. Toen ik over de ring reed, voelde ik een stofje in mijn oog. Na enkele dagen evolueerde dat naar blindheid in dat oog. Gelukkig genas ik daar snel van door een inspuiting met cortisone die toegediend werd door een oogarts. Zijn verdict luidde: een ontsteking aan de oogzenuw, waardoor mijn gezichtveld werd aangetast. Hij vertelde me dat ik moest rusten, dagen aan één stuk, en dat verplichte zichzelf… Enkele weken later gebeurde hetzelfde met mijn andere oog. Maar ook dat had ik vrij snel onder controle.

We stappen de jaren ’90 binnen. En dat waren de slechtste uit heel mijn leven. Ik kreeg nog meer klachten: vermoeidheid, evenwichtsstoornissen… Kortom, er scheelde iets. Maar wat?
Doordat de vermoeidheid bleef aanhouden, geraakte mijn moed om hard te werken zoek. Ik werd er zodanig moedeloos van dat ik mijn landbouwactiviteiten stopte. Ik wilde ander werk zoeken en vrij vlug slaagde ik daar ook in. Ik wou mijn leven over een andere boeg gooien, met de bedoeling daarmee mijn vermoeidheid te onderdrukken. Mijn huwelijk dat dat jaar zou voltrokken worden, zei ik ook af. Een catastrofe voor velen, maar eigenlijk had ik geen andere keuze.
Ik mocht beginnen werken in Antwerpen als technisch helper van een veearts, maar ook dat werd me fataal door de lange autoritten. In combinatie met stress dook de vermoeidheid weer op, met als gevolg opnieuw een opflakkering met blindheid, dubbel zicht en een zenuwinzinking. Maanden rusten, werd het verdict van de dokter.

Zo gingen de jaren voorbij, van het ene werk naar het andere, van de ene dokter naar de andere… Het werd een soort calvarietocht waarvan het einde moeilijk in zicht kwam…

Toen ik half de jaren ’90 uiteindelijk bij een neuroloog belandde, konden de echte onderzoeken beginnen. Toch duurde het tot begin ’98 voor we echt goed op weg waren om de juiste diagnose te vinden. Er werd een punctie gedaan en na enkele dagen kreeg ik van de neuroloog het harde verdict: ik had MS.

Nu zou je denken dat ik een pandoering van jewelste kreeg. Absoluut niet! Ik was blij dat die onzekerheid achter de rug was. Maar toch boezemde het woord MS me veel schrik in. Boeken over de ziekte MS en over alles wat die teweegbrengt, werden verslonden. Ik moest er alles over weten, maar de onzekerheid over de verdere evolutie maakte me bang.
In overleg met de neuroloog werd er snel medicatie opgestart die paste bij de specifieke vorm van MS, waaraan ik leed, nl. relapsing-remitting MS.

Toen ik vernam dat MS die met blindheid begint, de minst agressieve vorm was, werd ik wat rustiger en kon ik eindelijk beginnen aan het verwerkingsproces. Ik hoorde dat dit enkele jaren kon duren. Al heel vlug na mijn diagnose kon ik goed over mijn ziekte praten, vooral met vrienden. Het is wellicht daardoor dat ik de ziekte snel kon verwerken. Ik vond het meteen belangrijk om me te informeren en me aan te sluiten bij de MS-Liga, zodat ik lotgenoten kon leren kennen voor een babbel en om een vriendschapsband mee op te bouwen.

Door een trajectbegeleiding vond ik ook snel een gepaste job. Ik kon aan de slag als administratief medewerker in een bedrijfje in de buurt.
Door de stress die het werk met zich meebracht, kreeg ik echter de ene opflakkering na de andere. Maar ik hield het toch nog vijf jaar vol. Toen drong een ontslag zich op.
Daarmee verloor ik mijn sociale contacten. Op dat moment vond ik dat niet zo erg. De neuroloog besprak met me hoe het verder moest, en ook hoe hij een betere toekomst voor me zag. Belangrijke woorden vloeiden toen over zijn lippen: “Werken en de daarbij horende stress is voor jou een aanslag op je gezondheid…“ Ik wist meteen hoe laat het was.

Ik ben toen rustig thuis gebleven en bouwde een nieuw leven uit op een ontspannen ritme. Ik ging en ga nog steeds twee keer per week naar de kiné, wat enorm helpt voor mijn evenwicht. Met mijn honden ga ik elke morgen wandelen. Dat heeft me echt geholpen om mijn ziekte te verwerken. Het werkt bij mij als therapie en het is ook een prima oefening. 

Van een vriendin die ook MS heeft, kreeg ik de raad om iets nuttigs te doen, zoals het trainen van mijn hersenen en van mijn geheugen. Ik ging dan ook een cursus photoshop volgen en deed dat toch wel twee jaar. In de les werd er luidop gefluisterd om daarna met dreamweaver (webdesign) te beginnen met enkele klasgenoten. Ook dat heb ik tot het einde toe volgehouden. Ik heb een website gemaakt met als thema ‘Mijn honden’ http://www.terblokken.be, en voor het importeren van foto’s op mijn website, kon ik photoshop goed gebruiken voor het op maat uitknippen van foto’s. 

Verder ga ik nog steeds eenmaal per jaar naar de neuroloog, en om de twee jaar laten we eens een scan nemen om te zien of de zwarte vlekken op mijn hersenen niet toegenomen zijn. Net na mijn diagnose moest ik Avonex spuiten, en enkele jaren later begon ik met Rebif. Maar nu spuit ik al twee jaar Copaxone en dat verdraagt mijn lichaam wonderwel. Ik ben zelfs beter.
Wonder boven wonder gaat het mij nu allemaal voor de wind. Door het echt ontspannen en rustig leven is mijn MS erop vooruitgegaan. Ik merk dat doordat het stappen vlotter verloopt. Natuurlijk is de vermoeidheid er nog… Ongeveer om het half uur moet ik rusten en daarmee bedoel ik: languit liggen in de fauteuil. En dan voel ik de vermoeidheid uit mijn benen (lichaam) vloeien. Dat kan zich zo wel vier à vijf keer per dag herhalen. Toch belet me dat niet om één weekend per jaar met vrienden op reis te gaan… Vorig seizoen was dat nog met de rolwagen in de koffer, en als ik dan moe werd was hij onmisbaar om wat uit te rusten. Nu neem ik hem mee uit voorzorg, maar hij blijft in de koffer. 
Mijn metamorfose is echt wel een wonder. Trainen met mijn honden doe ik nog steeds twee keer per week. Natuurlijk ben ik daarna totaal uitgeput, maar door mijn goed recuperatievermogen kan ik dat nog perfect doen.
De weersomstandigheden bepalen wel voor een groot stuk mijn leven. Zo is extreme kou slecht voor mijn spieren. Ze voelen dan ook stijf aan, waardoor binnenblijven noodzakelijk is. Heel warm weer is ook verschrikkelijk. Ik kan het moeilijk onder woorden brengen, maar de vermoeidheid is dan echt onbeschrijflijk. Zelfs rusten is dan geen optie…
Maar gelukkig is het niet zo vaak extreem koud of extreem warm!

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.