Filip Verpoest

Naam: Filip Verpoest
Leeftijd: 51 jaar
Type MS: secundair progressief
Jaar diagnose: 1997

Filip Verpoest
In het spoor van mijn vader heb ik na humaniorastudies bij de Gentse Jezuïeten een muziekopleiding gevolgd. Ik koos voor de altviool. Na mijn opleiding aan de muziekconservatoria van Gent en Brussel en aan de muziekkapel Koningin Elisabeth, was ik lid van het Nationaal Orkest van België. Mijn glorietijd heb ik echter beleefd in het ensemble “I Fiamminghi”. Met dit kamerorkest van uitsluitend strijkers (6 violen, 2 altviolen, 2 celli en een bas) reisden we de wereld rond. Na deze turbulente periode van soms 100 concerten per jaar verlangde ik naar meer rust in de loopbaan. Er kwam een plaats vrij aan de Academie van Asse als leraar viool, maar omdat ik het actief spelen niet kon laten, combineerde ik lesgeven met het kamerorkest Prima la Musica.
Vanaf 1992 kreeg ik verlammingsverschijnselen. Bij het vioolspelen had ik vreemde gewaarwordingen in de rechterhand. Het hanteren van de strijkstok werd moeilijker. Ook voelde ik veranderingen bij het stappen. De symptomen werden gedurende jaren geklasseerd als psychosomatisch, maar vermits de klachten geleidelijk toenamen, kwamen de diverse onderzoeken en viel uiteindelijk het verdict. Enigszins was er ook een gevoel van bevrijding uit het ongewisse. In 1997 werd bij mij die diagnose gesteld.

Mijn MS is progressief, daarom heb ik ondertussen een aangepaste woning laten bouwen. Ik woon er sinds kort, samen met mijn nieuwe vriendin. In 1998 was mijn huwelijk op de klippen gelopen. Daarvan heb ik 3 schitterende kinderen. Maarten is nu 23 en sportman, Sien is 21 en creatief in Portugal, Diede 18 studeert nu ook viool aan het Muziekconservatorium.
Niettegenstaande een beperktere mobiliteit blijf ik erin slagen een redelijk actief leven te leiden. Ik geef nog steeds fulltime vioolles in Asse, Affligem en Liedekerke. Het podium heb ik ondertussen verlaten, maar ik blijf de binding met muziek behouden. Hier in Asse heb ik ‘tSmiske ontdekt, een kleinkunstencentrum waar veel volksmuziek wordt gespeeld. Ik kom uit de klassieke wereld, maar heb veel bewondering voor de spontaniteit, gedrevenheid en overgave waarmee volksmuzikanten muziek maken. Aangezien de hogere techniek van het vioolspel voor mij moeilijker wordt, kan ik nog mijn gading vinden in de eenvoud van de volksmuziek. Het is de meeste pure vorm van musiceren.
Het grote podium moet ik jammer genoeg achterwege laten, maar ik probeer mijn kennis door te geven en jonge mensen te inspireren via de muzieklessen. Wekelijks dirigeer ik een ensemble van een 50-tal jongeren. Met deze groep en met mijn vioolleerlingen treed ik jaarlijks verschillende malen op hier in de streek.

Ik houd mijn lichaam zoveel mogelijk in conditie door wekelijks kine en fitness te volgen. Ik ontdekte recent in de revalidatieafdeling van de nabije kliniek van Asse een fitnessruimte met kinebegeleiding waar ik dankbaar gebruik kan van maken. Twee maal per week probeer ik de roeibank, fiets, steptoestel… om de beenspieren te versterken. Ik neem geen enkele medicatie meer. Betaferon- en Copaxone-behandelingen ben ik gestopt omwille van bijwerkingen en onvoldoende effect voor mijn progressieve vorm van MS. Uit het boek van Renate Rubinstein ‘nee heb je’ heb ik veel kracht geput.  Ze schrijft o.a.
Ongeneeslijke ziekten met een grillig verloop zijn het ideale terrein voor de alternatieve genezers. Ze verenigen immers drie dingen: a. De gewone geneeskunst kan niets voor je doen; b. de patiënt is wanhopig en c. de geneeswijze kan elke gunstige gril als bewijs voor zijn behandeling claimen. Ongunstige grillen maken de patiënt nog wanhopiger en tonen hoogstens aan dat hij niet vroeg genoeg aan de leer begon en nog geduld moet hebben.’
Met alternatieve geneeswijzen ben ik zeer voorzichtig geworden, omdat ik geloof dat het niet de ziekte in wezen kan oplossen. Ik geloof wel dat symptomen kunnen behandeld en verlicht worden.
Met de ziekte moeten we leren leven en bedenken dat niemand ‘perfect’ is. Tevreden zijn met wat we wel hebben. Klagen is een niet-acceptatie van wat is.

Verder wil ik ijveren op publieke plaatsen waar ik kom voor betere toegankelijkheid voor mensen met een beperking. Ooit heb ik in De Sleutel een artikel laten publiceren. ‘Hoe minder je kan stappen, hoe meer men je doet lopen…’ was de titel. Het was een soort oproep tegen het invullen van diverse documenten en vragenlijsten als gevolg van een handicap.

Ik heb in het verleden muziekkampen in de bergen georganiseerd. Toen ik geconfronteerd werd met de verlamming, ben ik gaan duiken omdat ik niet meer op de bergen kon.
Na 10 jaar duiken met mooie duikreizen in Egypte en Ierland heb ik nu de fiets ontdekt.
Ik heb enkele jaren terug een aankoppelwiel voor de rolstoel (voor handbiken) aangeschaft. Ik droom ooit de Mont Ventoux nog te kunnen beklimmen, maar ik begin alvast met de bergen in Asse...

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.