Gunny Hendrikx

Naam: Gunny Hendrikx
Leeftijd: 58 jaar
Type MS: Secundair progressief
Jaar diagnose: 2008

Sinds oktober 2008 hebben ze bij mij per toeval MS vastgesteld. Ik was dus al iets ouder toen ik mijn diagnose kreeg, maar waarschijnlijk zou ik het toch al zo ‘n 20 jaar hebben.

Achteraf gezien waren er al veel tekenen van MS, en heb ik toch wel veel herinneringen aan de dagen dat het mij niet zo goed ging. Ik werkte op een internaat. ’s Morgens hielp ik bij het ontbijt en deed ik de afwas. Hoe dikwijls het bestek uit mijn handen is gevallen is niet te tellen. Daarna maakte ik de kamers van de leerlingen schoon en de gemeenschappelijke ruimtes. Na mijn werk was ik zo moe dat ik moest rusten, Ik schaamde me omwille van mijn vermoeidheid omdat ik nog zo jong was. Nu weet ik wat de oorzaak daarvan was. Toch ben ik blij dat ik niet eerder wist dat het MS was.

Ik ben regelmatig naar mijn huisarts geweest met pijnlijke en onrustige benen. Ze hebben mijn aders onderzocht (wij waren ondertussen gestopt met roken), maar daar was niets mis mee. Er werd nog een scan gemaakt van mijn rug, daar was een kleine hernia, maar dat was ook de oorzaak niet van mijn onrustige benen.
Ik moest dan een mri ondergaan, waarin een meting van een deel van mijn ruggenwervels zat. Per toeval hebben ze teveel gemeten, en daar waren plekjes op te zien die uitwezen op MS.

Vanaf het moment dat ik het wist heb ik ook meteen de eerste zwaardere opflakkeringen gekregen. Ondertussen had ik wel al de secundair, progressieve MS.
In Januari 2009 kreeg ik de eerste ontsteking op mijn ogen en in maart, april en mei kreeg ik mijn eerste zware medicatie (mitoxantrone).
Ik ben nog kunnen blijven werken tot februari 2009. Dan heb ik moeten opgeven omdat ik een paar opflakkeringen had gehad, en te moe en zwak was om nog verder te werken.

In juli zijn we dan vol goede moed op vakantie gegaan naar Turkije en daar kreeg ik mijn eerste zware opflakkering. Ik kon niet meer lopen, dus hadden we daar een rolstoel gehuurd. Een heel avontuur in Turkije. Geregeld hadden we een slappe band en er waren geen goede verharde wandelpaden dus dat was een heel gehobbel. Als we dan even stil stonden ging ik toch wel even recht staan met behulp van mijn man.
Nu ben ik wel een optimist en kon ik ook nog wel lachen met de ellende. Zo kwamen we op een keer op een plein terecht waar de Turken van die blauwe oogjes uitdelen om het kwade weg te houden. We kregen van een oudere man allemaal een blauw oogje en ik kreeg er twee. Ik zei tegen mijn man dat ik nu maar beter niet uit mijn rolstoel even ging rechtstaan, want dan zou hij nog denken dat er een wonder zou gebeurd zijn.

Gunny Hendrikx

Na deze vakantie ben ik onmiddellijk via de spoed in het ziekenhuis opgenomen, en heb ik daar nog eens drie weken extra vakantie gekregen ?.
Nu ben ik twee jaar verder en ik moet zeggen dat ik mij dankzij mijn medicatie (Alemtuzimab) en mijn optimisme heel goed voel. Sinds begin 2010 ben ik al vrij van opstoten. Er zijn ook wel mindere dagen maar dan denk ik: ‘het komt wel weer goed’.
Ik ga elke dag naar de MS-kliniek in Overpelt om te revalideren. Tweemaal per week doe ik oefeningen met de kinesist en driemaal per week ga ik in de hydrotherapie, dat is oefenen in het water.
Dit doe ik allemaal graag en heb er mijn hobby van gemaakt.

Ondertussen hebben we ons huis verkocht en zijn we in een gelijkvloers appartement gaan wonen. Nu hebben mijn man en ik alle tijd om meer te gaan fietsen en van het leven te profiteren. Ook al gaat het eens wat minder, dan denk ik “morgen is een nieuwe dag en dan gaat het wel weer beter”.
Een vriendin zei tegen mij “denk er aan, boven schijnt de zon en onder is de zwarte aarde en daar kunnen we nog lang onder liggen, dus kop op”.

 

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.