Jacqueline Dubois

Jacqueline Dubois

Naam: Jacqueline Dubois
Leeftijd: 69 jaar
Jaar diagnose: 1982

 

1982 had een heel gelukkig jaar moeten worden, mijn dochter zou haar secundair onderwijs afmaken. Maar het leven loopt soms anders…
Na een banale ingreep vond ik dat ik niet herstelde zoals gewoonlijk, mijn linkerbeen bleef lichtjes slepen. Volgens de arts was alles wel in orde en zat het eigenlijk in mijn hoofd…

Ik ging op vakantie om in goede vorm terug te komen. Het liep anders!
Toen ik aan het zwemmen was, ging ik kopje onder; heel raar voor een goede zwemster. Op wandeling viel ik en mijn vakantie eindigde elke dag voor de tv of met een boek, en ik was een stuk banger.
Eenmaal terug in België ben ik weer naar mijn werk gegaan. Toch was mijn toestand erger geworden en ik kreeg de raad om naar de neuroloog te gaan.
In het ziekenhuis moest ik door een hele reeks pijnlijke onderzoeken, maar er kwam nog altijd geen antwoord op mijn vraag: wat was nu de oorzaak van al die pijn? Na twee weken in het ziekenhuis kon ik helemaal niet meer stappen. Ik eiste een diagnose en die viel alsof er een simpele griep werd aangekondigd: multiple sclerose.
Ik wist niks van MS en heb geen enkel gesprek gehad met de neuroloog die me had kunnen uitleggen waarom ik moeilijk stappend naar de kliniek was gekomen en er in de rolstoel weer uit kwam… Terug thuis heb ik mijn huisarts opgebeld die me een klein beetje uitleg gaf en me aanraadde om naar een gespecialiseerde kliniek te gaan. Dat heb ik gedaan.
Het was voor mij een ware hel: alweer geen uitleg over de ziekte en het verloop, niks over de opeenvolgende problemen die de ziekte zou meebrengen. Alleen maar dat de ziekte ongeneeslijk was en dat ik tot het eind van mijn leven aan de rolstoel gekluisterd zou zijn. En dat heb ik geweigerd!
Ik vind het spijtig dat de artsen aan hun patiënten niet meer uitleg geven over de symptomen en de gevolgen van MS, en dit vanaf het prille begin. Deze tweede ziekenhuisperiode heeft me niets positiefs bijgebracht.
Daarna ben ik naar een revalidatiecentrum gegaan. Daar heb ik het geluk gehad kennis te maken met een fantastisch iemand: een neuroloog die zich de moeite troostte met me te praten, zonder op zijn tijd te letten. Ook formidabele verpleegkundigen, kinesisten, ergotherapeuten.
Na nog een periode in de kliniek kon ik opnieuw makkelijk de verplaatsingen doen, in een auto stappen en zelfstandig opnieuw uitstappen, idem voor het toilet, in bed kruipen… dingen die misschien eenvoudig lijken, maar die best ingrijpend zijn voor een mens.
Drie jaar, elke dag van 8 tot 14 uur, heb ik die revalidatie gevolgd. Ik heb hard gewerkt, behoorlijk afgezien, maar na drie jaar kwam ik er al stappend met twee krukken uit! Het is zo jaren voortgegaan. Wat een opluchting!

Toen me gezegd werd dat de ziekte ongeneeslijk was, heb ik nagedacht over wat ik zou doen. Nauwelijks 41 jaar was ik. Ik heb voor en tegen afgewogen, maar al vlug heb ik de zware last aanvaard; ik zou ervoor vechten! Het leven had ik (en heb ik nog) voor me: een schitterende dochter die zou trouwen, misschien kleinkinderen geven, vrienden, ook al zijn er heel weinige me trouw gebleven. Velen zijn weggebleven uit schrik voor of onbekendheid met MS. Ik kan het hen niet kwalijk nemen. Ik heb er geen spijt van dat ik mijn leven heb voortgezet. De ziekte heeft me een bepaalde punch gegeven. Ik ben goed ondersteund en dat helpt enorm. Ik heb prachtige kinderen en maak van de gelegenheid gebruik om mijn dochter te danken voor alles wat ze voor mij gedaan heeft.
Nooit sinds de geboorte van mijn kleinzoon heeft mijn dochter geaarzeld om hem aan mij toe te vertrouwen. Vandaag zit ik definitief vast aan mijn rolstoel en doen we veel dingen samen (hij heeft zelfs geprofiteerd van uitstappen met de Liga en herinnert zich heel goed een formidabele vent: Henri).
Zijn ouders vinden het goed dat ik alleen met hem een paar dagen op vakantie ga, zelfs naar het buitenland. We genieten van het mooie weer en het geluk samen te mogen zijn.
Ik had vernomen dat er een MS-Liga bestaat, maar wilde er niet bij aansluiten. Na beetje bij beetje toenadering toe te laten, heb ik begrepen dat de Liga enorm veel bijbrengt. Je kunt rekenen op het personeel, de vrijwilligers, mee op reis gaan en uitstappen doen, voordrachten bijwonen, gebruik maken van de vervoersdienst… De Liga verplicht je uit je huis te komen! Voor mij is het alsof de Liga een flinke duw gaf om vooruit te komen; ik ben zelfs opnieuw Engels gaan studeren. Ja zelfs op 69 jaar… Aan mij de beurt om een duwtje te geven aan de chocoladeactie waarvoor ik me inzet. Ik voel me nuttig en in beweging blijven doet de ziekte vergeten.

Sinds een paar jaar ben ik weduwe, ik woon alleen in mijn appartement dat deels is aangepast. Ik leid een actief leven en doe het huishouden: poetsen, afwassen, strijken, eten maken, zelfs al gaat dat soms moeizaam. Ik denk dat dit de beste manier is om me niet te laten gaan. Mijn kleinkind doet aan schermen en ik volg al zijn wedstrijden. Ook al is dat heel vermoeiend, want het zijn lange dagen. Ik zou dat voor niks ter wereld willen missen. De dag daarna kan ik wat meer rusten.
Als mijn lichaam me tot de orde roept, las ik een pauze in om er daarna weer helemaal tegenaan te gaan… Toch mag je niet geloven dat de zon elke dag schijnt. Ik denk dat iedereen momenten van neerslachtigheid kent. Voor mij is dat zeker zo. Het valt soms hard om niet de dingen te kunnen doen die je zou willen, maar dat is nu eenmaal het leven. Als de moed je in de schoenen zakt, denk ik dat er ergere problemen zijn. Kijk maar eens naar al die kinderen met ongeneeslijke ziekten en die toch kunnen lachen. Jullie allen, mensen met MS, wil ik mijn hartelijke groeten overbrengen. Bedenk dat voor velen van ons het onderzoek vordert.

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.