Juni-Juli '13 Wouter Marijsse

Leeftijd: 23 jaar
Jaar diagnose: 2009

Nooit eerder zette ik iets op papier en nu vroeg men mij om mijn verhaal en dus een stukje van mijn leven op papier te zetten…
Twee dingen staan centraal in mijn leven, nl. sport en MS.  Gedurende heel mijn jeugd deed ik aan sport. Wat op een speelse wijze begon werd al snel een fanatieke, op een obsessie lijkende, hobby. Tussen mijn 6e en 15e was ik aangesloten bij de zwemclub ‘Vrij Zwemmers Ronse’. Op mijn 15e ging ik voor de eerste keer fietsen met twee vrienden, die aangesloten waren bij een wielerploeg, en ook aan wielerwedstrijden deelnamen. Beide vrienden wilden mij natuurlijk eens goed doen afzien en mij uit de wielen rijden, wat hen ook lukte. Ik zag af en was na een ritje van 50 km stikkapot… maar het voldaan gevoel dat ik had was onbeschrijfelijk. Vanaf dat moment was de liefde voor de fiets in mij geboren. Mijn besluit stond vast: ik moest en zou wielrenner worden. Alles moest wijken voor de fiets… Een sociaal leven had ik amper, ik raakte geen fastfood aan, ging amper uit, rookte niet, dronk geen alcohol… Het eerste jaar maakte ik gestaag progressie en mijn inspanningstesten toonden aan dat er wel talent aanwezig was om op verder te bouwen. Maar het kwaad was geschiedt; i.p.v. te verbeteren, ging het van kwaad naar erger. Een ander zou bij wijze van spreken de handdoek in de ring gooien, maar neen, ik ging nog fanatieker leven en trainen.
Op mijn 18e werkte ik fulltime in een tuincentrum, waar ik ook vrij zwaar werk moest verrichten. Ideaal leek mij één vrije dag in de week om een lange duurtraining te doen, zaterdags werken en zondag koersen. Er waren weken dat ik de pannen van het dak reed en er waren weken dat ik amper vooruit ging en mij heel moe voelde. Op een vrije dag ergens in januari ’09 ging ik 140 km op mijn eentje trainen. Ik kwam thuis, stapte van mijn fiets en plots sliep mijn been… Ik stond er niet bij stil en dacht dat het vermoeidheid was… Maar in plaats van dat het overging, ging het van kwaad naar erger. Ik voelde mij ook vermoeider worden en het slapende gevoel in mijn been ging al snel over in een heel intense, stekende pijn. Of ik nu rechtstond of lag, de pijn was even erg. Van fietsen en koersen kwam niks meer in huis. Vermoeider dan ooit te voren bleef ik werken en dacht ik dat ik gewoon oververmoeid was. Maanden verstreken voor ik voor het eerst een dokter raadpleegde en na lang zoeken was de diagnose hard: Ik leed aan MS! BOEM! Mijn eerste reactie: “Ga ik daar aan dood? Kan ik nog koersen?” Wist ik veel wat MS was.
Op een regenachtige winterse avond, 3 februari 2010 om precies te zijn, zat ik op mijn kamertje achter het scherm verdere informatie te zoeken over MS. Helemaal in de put zat ik: mijn job moest ik opgeven en over koersen mocht ik een groot kruis zetten. Wat moest ik nu doen? Ik weende als nooit tevoren en ik dacht zelfs om een eind aan mijn leven te maken! Gelukkig waren mijn vrienden en familie er om mij op te vangen.
Er begon een nieuw hoofdstuk: wat ik voordien nooit deed, deed ik nu wel. Ik begon een nieuw stukje van het leven te kennen, nl. het nachtleven. Ik begon zwaar uit te gaan. Ik vluchtte in drank en begon te roken, verzorgde mij niet zoals een persoon met MS dat zou moeten doen, sliep heel onregelmatig en heel weinig. Een normaal mens slaapt uit als hij uitgaat, maar de combinatie van drank en mijn medicatie zorgde voor een omgekeerd effect. Twee jaar bleef dit duren, tot op een dag mijn kinesist, waar ik op doktersadvies in behandeling moest, mij waarschuwde dat als ik zo verder deed ik binnen de kortste keren in een rolstoel zou belanden. Mijn spiermassa en reflexen in mijn linkerbeen gingen heel fel achteruit. Ik moest terugvechten, terug aan sport doen, mij terug verzorgen, terug gezond gaan eten en leven. Vijftien kilo was ik bijgekomen, van het sportlichaam van 2 jaar voordien schoot niks meer over. Ik was vastbesloten: ik wou en zou nog niet in een rolstoel belanden. Ik zocht niks meer op internet over MS en sport. Ik ging mijn eigen ding doen en ging terug samenwerken met mijn begeleider die mijn trainingsschema’s opmaakte toen ik nog koerste. We zochten een doel en dat vonden we: een halve marathon (21.7km) lopen…

Wouter Marijsse

Iedereen verklaarde mij gek. Ik kon toen immers amper 500 m stappen zonder pijn. Maar wie met mij lacht heeft het aan zijn broek! Ik begon te lopen, te fietsen, te zwemmen, te fitnessen… Ik verbeet de pijn en vermoeidheid, maar het lukte mij! Ik liep een halve marathon uit. Stikkapot was ik na de finish, maar het voldaan gevoel dat ik heel lang niet meer gehad had was er terug! Meteen zei ik tegen iedereen dat ik het volgende jaar een volledige marathon wilde lopen om zo geld in te zamelen voor personen met MS. Niemand geloofde mij maar ik meende wat ik zei en ik ging nog harder trainen. Ik liep uren door sneeuw, wind, regen, zon… en ook dat lukte mij terug. Vorig jaar liep ik in september mijn eerste volledig marathon (42.7km) uit en zamelde zo een mooi bedrag bijeen t.v.v. het MS en Revalidatiecentrum in Overpelt.

 

Achteraf bekeken was deze sportieve uitdaging het beste wat mij kon overkomen. Ik besef nu dat sport mijn leven is en eens je door deze microbe gebeten bent, blijf die altijd aanwezig. Mensen verklaren mij soms zot als ik weer eens 30 km ga lopen, 4000 m ga zwemmen of 100 km ga fietsen. Maar velen vergeten ik door al die jaren aan sport te doen een sporthart gekregen heb en ik van nature een enorm uithoudingsvermogen heb.
Ook ik heb dagen waarin het veel minder gaat en ik amper iets kan doen van sport, dat ik meer pijn heb en vermoeider ben dan andere dagen. Tot op de dag van vandaag ben ik er van overtuigd dat sport mij niet enkel fysiek, maar ook mentaal stabiel houdt.

Op vrijdag 9 augustus 2013 stapt, Wouter Marijsse de dodentocht in Bornem ten voordele van het Run For MS project. Er zal een geldinzamelingsactie gestart worden aan de hand van flyers en posters waarbij een sponsoring kan gedaan worden per gelopen kilometer door Wouter.

Donaties worden integraal doorgestort naar het centrum MS-Liga Vlaamse Ardennen.

Alle info over Wouter zijn project vindt u op www.runforms.be

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.