Katia Proot

Naam: Katia Proot
Leeftijd: 37 jaar
MS type: Progressief
Jaar van de diagnose: 2008

 

Mijn traject was er een van  veel vallen en opstaan, van tegenspoed en geluk…
In het begin van mijn ziekte in 2008 had ik het erg moeilijk; ik verloor veel van mijn zelfstandigheid en er was heel veel twijfel over mijn diagnose.

De hele familie was ervan ondersteboven, maar vooral mijn echtgenoot Sébastien en mijn zoontje Alexander. We koesterden een mooie toekomstdroom maar alle legosteentjes vielen om en alles moest heropgebouwd worden. Dat vergde veel tijd; twee jaar had ik nodig om te beseffen dat ik wegzonk en dat er een prachtig jongetje was dat me nodig had. Sébastien kon moeilijk wennen aan een nieuw toekomstbeeld. Ik zag hoe hij eronder leed en zich afzonderde.
Samen blijven bleek voor ons allemaal een te pijnlijk gegeven. Daarnaast was het huis waarin we woonden, helemaal niet geschikt voor de geringste aanpassing. Ik raakte niet meer op de verdieping en ik kon ook niet meer alleen het huis uit. Ik voelde me gevangen in mijn eigen huis, zowel geestelijk als lichamelijk. Ik heb toen besloten om te verhuizen naar een huis dat veel meer aangepast was voor mijn rolstoel. Toen ik eenmaal weer mijn zelfstandigheid had teruggevonden, heb ik er alles aan gedaan om deze nieuwe mobiliteit optimaal te benutten, onder meer met de aanschaf van een aangepaste wagen. Er bestaan zoveel praktische mogelijkheden daarvoor dat het de moeite loont, alle nodige stappen te ondernemen, je goed te laten adviseren om alle aanpassingen in orde te krijgen. Dat kan je leven echt veranderen! Ik herleefde en vond opnieuw een harmonie met dat nieuwe lichaam dat me natuurlijk nog regelmatig zorgen baart. Deze radicaal veranderde wijze van leven heeft ook mijn echtgenoot sterk geraakt; hij heeft me toen het mooiste geschenk gegeven… Hij kwam weer bij mij, ondanks mijn handicap, en dat is het allermooiste bewijs van liefde dat er bestaat. Heel vlug maakten we weer nieuwe plannen. We gingen met vakantie en het besef van mijn gebrekkige mobiliteit was een vanzelfsprekendheid geworden; we vormden opnieuw een gezin zoals alle anderen! Ook hebben we ons vroegere huis verkocht en onlangs een nieuwe woning gekocht die geheel aan alle wensen van ons gezinnetje beantwoordt. 

In heel deze periode van veranderingen – waarin ik één gevecht per keer kon leveren – had ik besloten mijn ziekte tussen haakjes te zetten. Ik richtte me niet meer op een of ander nieuw symptoom of was niet meer bang voor een nieuwe opflakkering. Ik merkte dat als je je enkel maar focust op de gevolgen van de ziekte en niet meer op de angst voor wat er nog verder zou kunnen gebeuren, dat je dan MS makkelijker kunt intomen.
Enkele maanden geleden dan heeft mijn neuroloog me naar een meer gespecialiseerd arts gestuurd en die heeft eindelijk met zekerheid de diagnose van MS gesteld. Er gaat nu een fundamentele behandeling volgen, ik ga weer naar de kinesist en blijf volle hoop koesteren voor de toekomst.
MS maakt nu deel uit van het gezin, soms is de ziekte erg op de achtergrond en soms is ze meer overweldigend maar ze verrast ons niet meer. Ik voel me door de hele familie gesteund en ik vecht om er het beste van te maken, zowel voor mezelf als voor degenen van wie ik houd. 

Eén belangrijke conclusie kan ik trekken uit dit belangrijke avontuur: positief leven trekt alleen maar positieve dingen aan.
Als de ziekte zwaarder weegt in slechte dagen, overdenk ik het hele traject dat we hebben afgelegd en zeg ik tegen mezelf dat mijn MS ons heeft verrijkt, ons sterker heeft gemaakt, ons heeft toegelaten echte waarden te onderkennen en ons de ogen heeft geopend voor al die gelukkige dingetjes van elke dag die het leven zo echt maken. 

Katia

 

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.