Okt '12 Tine Claeys

Naam: Tine Claeys
Leeftijd:  32 
Type MS:  Relapsing Remitting
Jaar diagnose: 2009

 

30 jaar: in de fleur van mijn leven. ”Life begins at 30”, zeggen ze… Jammer genoeg bij mij niet zoals gepland en verlangd…

Toen ik op een vroege morgen in oktober 2008 mijn prachtige dochter Flore naar de onthaalmoeder bracht, had mijn linkerbeen er plots geen zin meer in.  Het zwalpte alle kanten uit, ik had er geen controle meer over.  Na wat doorstappen lukte het toch een beetje, ik vertrok naar mijn werk en dacht er verder niet meer aan. 

’s Avonds merkte ik dat het nog niet beter was, dat been deed echt zijn eigen zin.  Ach, ik was sinds de geboorte van onze dochter zo vreselijk moe, waarschijnlijk was dat de reden.

In december dat jaar had ik een gezellig namiddagje Ikea gepland, samen  met mijn ouders.  We liepen in een overvolle winkel toen ik merkte dat mijn zicht niet helemaal in orde was. Hm, best maar mijn bril opzetten,  die ik normaal alleen maar droeg om auto te rijden.   De volgende morgen was mijn zicht veel verslechterd. Bij het achteruitkijken zag ik niks in mijn linkerooghoek. Oké, nu was ik in paniek. Ik belde mijn ouders op die me in alle haast naar de huisarts brachten. Hij verwees me door naar de oogarts , waar ik dezelfde dag nog terecht kon, en zag aan zijn bezorgde blik dat dit wel eens helemaal fout kon zijn…

Tine Claeys

De oogarts stelde na heel wat leuke onderzoeken vast dat ik een oogzenuwontsteking had.  Mijn been was ondertussen ook nog steeds niet in orde, integendeel.

Ik maakte me steeds meer zorgen en maakte een afspraak bij de neuroloog. Ik kreeg de gebruikelijke onderzoeken: MRI, lumbaalpunctie en VEP’s en het verdict was duidelijk: “Mevrouw, u heeft MS.”

Raar om te zeggen maar het eerste ogenblik was ik opgelucht. Oef, geen tumor in mijn hoofd . Enkele minuten later sloeg de paniek toch toe. Het eerste wat ik vroeg aan de neuroloog was of dit erfelijk was. Ik die MS heb, daar kon ik nog mee leven, maar mijn dochter…

Ik was die periode net veranderd van werk en zat nog in mijn proefperiode. Wat zou mijn werkgever zeggen als ik hem vertelde dat ik chronisch ziek was… Gelukkig reageerde hij heel positief en kreeg ik na mijn proefperiode mijn vast contract.

Mijn vriend en ik waren toen al 12 jaar samen. Over trouwen hadden we nog nooit gesproken, maar na mijn diagnose heb ik hem ten huwelijk gevraagd. Beetje omgekeerde wereld, maar wat was ik trots en blij toen we in juli 2009 trouwden !

Het eerste jaar na de diagnose was een rampjaar. Ik had meerdere opstoten, had het heel moeilijk met de diagnose en kon zo boos zijn op dat stom linkerbeen. Ik liep vroeger heel vaak en graag en nu kon ik amper deftig stappen. Heel vaak heb ik buiten gestaan met mijn loopkleren aan, om na vijf minuten met tranen in de ogen terug naar binnen te gaan omdat het echt niet ging…

We verlangden ook enorm naar een tweede kindje, een vriendje voor Flore. Maar door mijn extreme vermoeidheid zag ik dit echt niet haalbaar.

Die vermoeidheid is voor mij het lastigste. Dit is geen gewone vermoeidheid die je kan hebben na een avondje uitgaan of lang werken. De vermoeidheid valt over je en je kan niks anders doen dan er aan toegeven. Vreselijk vind ik het. 

Ik heb lange tijd Rebif gespoten, maar door de vele bijwerkingen ben ik gestopt. Na een laatste opstoot in juli begin ik straks met Avonex.

Maar het is niet allemaal negatief, gelukkig maar.  Door mijn MS werd bevestigd ik dat ik een schat van een man en schatten van ouders heb, die me altijd helpen.

Tijdens de informatiesessies ‘Doorbreek de Cirkel’, georganiseerd door de MS-Liga, leerde ik fantastische lotgenoten kennen (met een speciale vermelding voor Aline, Kathleen en Griet).

En ik geniet van elk moment met mijn dochter, die me aan het lachen brengt, me vaak ontroert en die zo schattig ‘Avonex’ kan zeggen.

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.