16 mei - Brigitta geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

16 mei - Danny geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

14 mei geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

11 mei geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Het vergt enige aanpassing om samen het ritme van de pelgrim te vinden, ik leef ondertussen volgens een bepaald vast stramien, zij is nog overweldigd door de omgeving, bekijkt de tocht nog een stukje vanuit een toeristisch perspectief. Binnen de week lopen we synchroon! Het deed goed Brigitta te kunnen voorstellen aan een aantal collega-pelgrims die de voorbije weken mijn pad gekruist hebben, Luc, Philippe, Mark, Alfonso... Het gaf haar alvast een getuigenis uit eerste hand over hoe het er hier aan toegaat. Zij getuigden allen, spontaan, zonder dat ze omgekocht dienden te worden, hoe ik de laatste dagen uitkeek naar het moment waarop we de tocht met twee konden verderzetten en hoe ik foto's van haar onder hun neus bleef duwen... Goei gasten! 

Elke route naar Compostela is uniek. Vía de la Plata heeft de reputatie een harde, moeilijke weg te zijn. Anders dan bijvoorbeeld de Camino Francés, zijn stukken van 20 tot 25 kilometer zonder een spoor van bewoning eerder de regel dan de uitzondering.  

Beeld je in, het is middag gepasseerd, de honger begint de knagen, je bent volkomen alleen, op een eindeloze weg in een desolaat landschap. Je zoekt beschutting voor de wind en regen achter een hoop stenen om daar je middagmaal te nuttigen. Eten wordt zo herleid tot de essentie: een strikte noodzaak (je weet uit ervaring indien je niet nu eet, de laatste kilometers van de dag niet gemakkelijk zullen zijn), ontdaan van elke vorm van plezier.

Beeld je in, je trekt drie uur door datzelfde landschap, door een druilerige regen, geen beschutting voorhanden. Je voelt je huid langzaam nat en koud worden; elk schaars zonnestraaltje verwelkom je dankbaar.

Beeld je in, je moet absoluut je natuurlijke behoefte doen; er is niks dan de weidse natuur voorhanden. Je houdt je krampachtig vast aan dat kleine, onder jouw gewicht doorbuigend struikje... Je hoopt hartstochtelijk dat het niet breekt...

Beeld je in, na een dag met waarin je met volle teugen van bovenstaande geneugten hebt mogen proeven, leg je je te rusten in de albergue. Je moet wel nog enkele uren wachten op een pauze van het meerstemmig snurkconcert dat aan de gang is. Je telt jouw resterende slaapuren af...

Vía de la Plata vanuit een andere hoek...

De meer dan zeshonderd kilometer beginnen zijn tol te eisen. Ik heb 's nachts meer last van stramme spieren en vooral pijnlijke gewrichten in voeten en benen dan in het begin van de tocht. Ik schijn meer recuperatietijd nodig te hebben dan in de eerste dagen. Gelukkig heb ik nu Brigitta bij me. Ik bespeur beterschap na een adequate massage van de betreffende ledematen. Ik denk dat ik dit tot op het einde van de tocht zeker nodig zal hebben... :-)

Fred is gestopt.  Je herinnert je zonder twijfel de man met de nieuwe, te grote wandelschoenen. Uiteindelijk bleek mijn behandeling zonder resultaat. Ooit hebben Brigitta en Marieke, samen twee verpleegsters met enkele decennia ervaring, een frisse jonge stapster in de Schotse West Highland Way wel terug op de been gekregen met een soortgelijke behandeling. Die situatie is natuurlijk niet te vergelijken met het terug op de been krijgen van een meer belegen stapper (sorry Fred) door een volslagen leek in de medische sector...

Afscheid genomen van Jean-Luc en Marilou in Zamora. Met hen heb ik de eerste nacht in de albergue doorgebracht, hout gesprokkeld op de berg in Calzadilla om ons te verwarmen, en nog menige keer nadien ontmoet. Ik was blij ze nog terug te zien voor ze naar huis vertrokken...

Sorry Spaanse les, even geen tijd meer voor extra woordjes. Hopelijk hebben jullie genoeg bezigheid met het krantenartikeltje van vorige keer... :-)

Nog een aantal impressies...

Kloostermaaltijd

Ondergetekende aan de afwas in het klooster

kot met Ana, de hospitaleria, in Aljucén

In de albergue van Oliva de Placensía

Met José Maria voor de poorten van Salamanca

Tot binenkort !

Danny

8 mei geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Woensdag Melsbroek dan maar afgebeld (het was ook een niet al te goede nacht geweest, met zeker 2 uurtjes slapen), en naar Olivier’s toonzaal/werkplaats gereden. Daar kwam de uitnodiging om de rolstoel binnen te rijden.  Jaja, dat was héél schoon gezegd met een aandrijfwiel dat niet werkt. Jeroen vroeg één of andere plaat op wieltjes. Ha, dat zouden ze daar nog kunnen gebruiken, dan zou er niet zo gesleurd en geheven (dit heb ik opgezocht vervoeging van heffen) moeten worden aan de rolstoelen. De hele uitleg gedaan, en dé oplossing: de beveiliging er tussenuit halen. Hoe we daar niet zelf aan gedacht hadden! Zo gezegd zo gedaan. En zie: geen knipperende lichtjes meer. Probleem opgelost. Systeem uitgeschakeld, en terug ingeschakeld, en lap… Daar begon het knipperen opnieuw. Technische fiche opnieuw bovengehaald, tiens, het spookt!  Dit kan gewoon niet.

En ik liet een héle grote “oef”.  Ik was al dikwijls geconfronteerd met dat knipperen, als ik hem dan uitzet, en opnieuw aanzet is het knipperen voorbij. Ik dacht altijd dat ik weer iets fout gedaan had, de uitroep ”maar moeder toch!” waart toch altijd wel ergens in die grijze massa. Nu was het bewezen, in het bijzijn van specialisten terzake!  Het ligt niet aan mij! Ik duw niet op de verkeerde knopjes!  

Terwijl mijne Puma in het atelier is, kan ook de rechtervoetsteun hersteld worden. Die had ook de geest gegeven. Het “liftsysteem” deed het niet meer, en vorige week was ook het asje los gekomen, de voetsteun donderde de grond op, gelukkig in de kinezaal in Melsbroek, dus alles was rap opgelapt.

Ik ben dus nog altijd in blijde verwachting en hoop dat het geen fortuin gaan kosten, want wat in de rolstoel gaat, kan niet in het huis. Ik ben benieuwd….

Spookrolstoel geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

Morgen zie ik Brigitta terug; lang verwacht, curieus of ze mij herkent met mijn begroeiing... Ik moest persé een hotel boeken voor morgen, geen idee waarom...

Ik  ontmoette gisteren in Calzada de Valdunciel Veronica, een Duitse pelgrim. Om een gesprek te beginnen, vroeg ik haar of ze misschien Peter of Wolfgang kende, twee pelgrims waar ik in de eerste week mee opgetrokken heb (een foto  van beiden vind je terug eerder in deze blog). Ongelooflijk,maar ze kende beiden! Ze kende ook Marianne, die in de tijd samen met Wolfgang wandelde. Allen zijn ondertussen gestopt, alhoewel het de bedoeling was om Compostela te bereiken. Ik realiseer me dat het niet zo evident is om deze 1000 kilometer tot een goed einde te brengen... Sommigen haken af wegens fysische problemen, anderen vinden de eenzame tochten onoverkomelijk. Ik ben voorlopig van beide gespaard. Het feit dat ik Brigitta dit weekend zie zal ongetwijfeld helpen om de tocht tot een goed einde te brengen. De steun van het thuisfront, uit verschillende hoeken, is ontegensprekelijk enorm motiverend. Bedankt iedereen, je kunt je echt niet voorstellen wat deze steun betekent!

Wim, het is goed om samen mooie herinneringen te koesteren. Zij betekenen een houvast in tijden van twijfel en laten je lachen op onverwachte momenten, door de jaren heen. Wees gerust,  je bent er ook nu bij om de vacuumcleaners van Arundel te helpen dragen!

Karin, geniet van de momenten dat het goed gaat, hou  ze vast... Er zijn er meer dan je denkt!

Eén van  mijn zorgen voor mijn vertrek was de toestand van mijn ontstoken pezen in mijn linkervoet. Jan  (Pieters), ik neem elke dag jouw raad ter harte aangaande het masseren van beide voeten. Na bijna 600 kilometer stappen op  allerlei terrein, kan ik met bijna zekerheid zeggen dat het spel zal houden! Bedankt "for a job well done"! 

Klaar voor de tweede helft!

Danny

4 mei geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Als je Salamanca vanuit het zuiden nadert, krijg je van op een tiental kilometer afstand een eerste zicht op de stad. Het is immens. Uitdrukkelijk eist ze haar plaats op de horizon op. Zelfs van op die afstand zijn de torens van de kathedraal duidelijk te onderscheiden. De weg naar het hart van de stad strekt zich voor je uit over het glooiende landschap. Nog twee uur te gaan, maar je ziet exact  waar de weg je leidt. Ik wil absoluut zo snel mogelijk de stad bereiken. Naarmate ik, te langzaam, vorder, verdwijnt de stad elke keer opnieuw uit het zicht, om me op de rug van de volgende heuvel grootser en indringender uit te nodigen.  

Ik denk aan de vele dingen die we in de laatste tien jaar mochten meemaken. Een gevoel van dankbaarheid overweldigt me. Dankbaarheid voor waar we op dit moment als gezin staan, het geluk te weten dat onze kinderen en hun vrienden het goed hebben, de hechte familie waar we deel van mogen uitmaken, de vele vrienden waarmee we goede en minder goede dingen kunnen delen, en, inderdaad, ook dankbaarheid voor de manier waarop we MS een plaats hebben kunnen geven binnen ons huwelijk, ons gezin, onze vriendenkring, ons werk. De weg naar Salamanca is een fantastisch bezinningsmoment... Ik laat mijn tranen de vrije loop, het is niet te stoppen...  Dit is wat waarom ik naar Compostela stap; gevoelens kristalliseren, worden zoveel duidelijker en tastbaarder, je beseft ten volle de essentie...

La suerte... het geluk... waarom klinkt dit zo melancholisch? En is het toeval dat hetzelfde woord ook "het lot" betekent? Ik wil geloven van niet...

Danny    

4 mei - terugblik op Salamanca geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Vandaag aangekomen in Salamanca, nog steeds op schedule. 520 kilometer op de teller, we zijn halfweg gepasseerd! Na vier dagen hebben we Andalucía achter ons gelaten, na nog eens dertien dagen is Extremadura doorkruist. We trekken sinds 2 dagen door Castilla y León, de laatste Spaanse regio die ons nog scheidt van Galicia. Binnen enkele dagen voegt Brigitta zich bij mij. Het moeilijkste stuk (het alleen wandelen) is voor mij bijna achter de rug. Of was dit het gemakkelijkste stuk - ik wil er even vanaf zijn...

In de voorbije vier dagen heb ik 30, 42, 33 en 28 kilometer afgelegd, goed voor een totaal van 133 kilometer. De alerte volger zal opmerken dat een 42-kilometer-etappe niet in het programma voorzien was. Hij heeft gelijk. Ik ben er zondag in geslaagd de dag te beginnen met de verkeerde kant op te lopen. In de ochtendschemering duurde het ongeveer 3 kilometer voor ik doorhad dat er iets niet klopte. Ik slaagde erin een passerende auto te doen halt houden, die mijn vermoedens bevestigde; wanneer ik verder was gestapt, kwam ik in Madrid uit. Ik ben op mijn passen teruggekeerd. Mijn pogingen om terug te liften werden straal genegeerd; ik diende de kelk tot op de bodem te ledigen. Dit resulteerde in 7 extra kilometer, op een dag waarvoor er reeds 35 waren ingepland. Ik besluit om, indien ik nog eens verkeerd loop, dit te doen op een ietwat rustiger dag...

Trouwens, voor diegenen die denken dat we constant vlakke etappes bewandelen, kan ik zeggen dat we sinds ons vertrek in Sevilla (praktisch op zeeniveau) gestaag gestegen zijn. In Fuenteroble logeerden we op bijna 1000 meter hoogte, tijdens de etappe van die dag erop hebben we het hoogste punt van de Camino bewandeld: Cruz de Santiago, op 1150 meter.

Overigens was Oliva de Placensia, het dorp van waaruit ik verkeerd ben vertrokken, een best aangename plaats om te vertoeven. Er was, behalve de albergue, slechts één piepkleine bar, die we dan ook volledig hebben geëxploreerd. De hospitaleria van onze herberg maakte ´s avonds een gezamelijke maaltijd voor ons klaar (ze vroeg of we bleven eten - aangezien er in het dorp geen andere eetgelegenheden ter beschikking waren leek ons dat een ietwat overbodige vraag). Met zijn negenen genoten we van pasta, vis en erwten. Ik nam een foto van John, een Ierse bouwpromotor die in Londen woont, uitsluitend omwille van zijn karakteristieke kop. Hij was hierover zo enthousiast dat dit me een weekend Londen opleverde. Het zat zo. Aangezien hij van zijn schoonzoon een camera met net iets te veel opties meegekregen had, slaagde hij er niet in dat toestel te bedienen. Op voorwaarde dat ik de foto zou opsturen, kreeg ik een free stay in zijn huis in Londen wanneer ik maar wil! Ik nam terstond enkele foto's meer, met de bedoeling dit verblijf te verlengen tot een fortnight of tenminste een verlengd weekend... We zien wel! Later op de avond eindigt een discussie rond het efficiënt aanwenden van alternatieve energie en nieuwe isolatiematerialen onbeslist. We drijven het CO2-gehalte in de atmosfeer nog wat op door het haardvuur gezellig op te poken.

In de voorbije dagen ben ik ´s avonds als bij toeval steeds in dezelfde albergue terecht gekomen als Luc en Fred. Luc werkt in zijn vrije tijd voor het Vlaams Compostela Genootschap, Fred is een Duitse Nederlander (of een Nederlandse Duitser, het is mij niet duidelijk) die vooral veel wandelt. In Oliva heeft Fred problemen met zijn schoenen: deze blijken plots niet meer waterbestendig zoals verwacht. De hospilateria (Monica, echt iemand met een hart voor haar pelgrims) rijdt met hem enkele winkels rond om een nieuw paar te kopen. Hij koopt uiteindelijk het enige paar dat de tocht hem oplevert, 3 maten te groot. Dit kan alleen maar moeilijkheden geven: nieuwe schoenen en dan nog een paar maten te groot... Dit blijkt de volgende dag; beide voeten vol blaren - Fred in de put. Ik gebruik de high technology verzorgingskit van het TMZ (zie vroeger) om Fred´s voeten te behandelen - hopelijk helpt dit.

In Fuenteroble zag ik ook Johannes (vriend van Petrus - what´s in a name) terug. Hij was op stap met Marius, Henk en Lydia, een Nederlands viertal dat fluks het Spaanse binnenland onveilig maakte. Marius is echter van plan in Salamanca te stoppen, en van Henk en Lydia is geen spoor meer. Het is niet altijd evident de volledige tocht tot een goed einde te brengen...

Ik verkeer sinds een aantal dagen ´s avonds vaak in het gezelschap van José Maria, een Bask. Vroeger op de tocht heb ik af en toe het pad van een andere Bask gekruisd, ook een José Maria. Als ik de resultaten van deze steekproef omtrent de naamgeving in Pays Vasco extrapoleer, besluit ik dat alle mannelijke Basken José Maria heten. Toch eens nader onderzoeken... Het valt me trouwens op dat beide heren merkelijk veel meer moeite doen om voor mij duidelijker (en trager) Spaans te spreken dan de modale Spanjaard. Ik slaag er zowaar in van beperkte conversaties met hen tot een goed einde te brengen.

Women and men from Alcatel-Lucent! It's not because I did not write about you yet during this trip that you are not on my mind every single day :-) I believe it is fantastic how Alcatel-Lucent did not only effectively supported the good cause (in addition to the more then 800 euros received by the "peperkoeksale", ALU sponsored the MS-Liga Flanders with a 500 euro cheque), but provided to me the means to efficiently and in a balanced way contribute to the firm`s goals. Very much appreciated, thank you!

Opmerkelijk ! Ik zag een artikel in de plaatselijk krant (La Gaceta, in San Pedro de Rosado, van 30 april) over een vader die zijn dochter, een persoon met MS, steunt door te wandelen. Hier de tekst (auteur: GALONGAR): Vuelve "el peregrino de la esclerosis". José Maria Arroyo Sánchez lleva 41 000 kilómetros caminados desde 2003 en demanda de más apoyo a la investigación de la esclerosis múltiple, enfermedad que sufre su hija. Ayer recaló de nuevo en Salamanca, en su camino anual de ida y vuelta de Talavera a Santiago pasando par Fátima.

Best vrienden, tot de volgende (ik probeer dan terug wat foto`s bij te sluiten)!

Danny

2 mei geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Gisteren was Jeroen om 7u ’s morgens thuis gekomen, en hem een hele dag laten slapen leek me niet echt een goed idee, dus... Ik had het heel originele idee om naar Molecule te rijden. Tatiana was er nog nooit geweest, wij een paar keer, gewoon om rond te kijken, en met de geldbeugel op slot. Eerst op de site kijken of ze open waren, kwestie van niet voor niks zover te rijden, en ja hoor, Molecule was open. Wij dus in de auto. Veel verkeer op de E40 richting kust, veel minder op de E17 richting Molecule. De parking was zo goed als leeg, nu ja, we hadden al ondervonden dat Molecule tijdens weekdagen vrij doods is. Ze draaien daar hun omzet op zondagen. Toen we binnenkwamen rook ik onraad. En ja hoor… Verbouwingen. De halve winkel was leeg, grote lege ruimtes, Envoi kon zich uitleven. Hij genoot er in ieder geval meer van dan wij. Dat was dus weer een maat voor niks. Dan maar op de terugweg bij de Makro gestopt. We passeerden daar toch, hadden één en ander nodig, en dat was een rit uitgespaard. Daar kon je wel over de koppen lopen. We waren nog geen 5 minuten binnen, of mijn rolstoel begaf het.  Pinkende lampjes, maar geen centimeter meer vooruit of achteruit te krijgen. Oops, platten tuub, rechter voorwiel. Er zat een pin van een textielbeveiligingstag door de band. En het achterwiel blokkeerde. Daar zaten we dan. Nog in de middengang, dat viel nog mee, we konden terug via de ingang. Maar vermits die rolstoel ook manueel niet reed moest er een andere oplossing gevonden worden. Ik de kar op, en Jeroen maar sleuren aan de rolstoel. Wij bleven binnen, en kregen intussen een manueel vervoermiddel, Jeroen ging met mijn elektronisch geval naar de auto. Maar die krijg je niet zomaar op die rampen omhoog geduwd, dus… Een heftruck opgevorderd, en daarmee geraakte de rolstoel terug in de auto.

Maar toen we thuis waren begon het pas natuurlijk. Vandaag 1 mei, morgen woensdag, en dan vertrek ik al 7u naar Melsbroek. Er was maar 1 oplossing hé: proberen of ik Olivier nog te pakken kon krijgen. En ja hoor, Olivier wilde helpen. Hoewel het 1 mei is, en hij naar een communiefeest moet. Deze namiddag mocht Jeroen een ander wiel gaan halen, het lag klaar, hij mocht het gewoon meenemen, en kon het dan zelf op de rolstoel installeren.

Vandaag maken Jeroen en Tatiana de bovenverdieping van de ruwbouw leeg. Ze hebben er al een tijdje gewoond, en hebben er een keukentje, slaapkamer en living geïnstalleerd. Sinds een week wonen ze beide bij mij in het tuinhuis, want…  morgen beginnen er enkele mensen aan de afwerking van het huis!

Ja, hoewel ik er vandaag de brui aangeef zijn het toch dagen om te koesteren. Olivier die voor mij heen en weer rijdt naar zijn winkel, mijn huisje dat binnen afzienbare tijd bewoonbaar wordt… Zalig toch!

Een brugdag geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

Heel de dag geregend, voor de eerste maal kon ik echt de waterbestendigheid van de volledige uitrusting, inclusief mezelf, testen. Blijkt goed mee te vallen. Je kan niet alles hebben: als het waait dan regent het niet, als het niet regent dan waait het. Ik ben er nog niet uit wat ik het koudst vind.

Enkele dagen geleden, bij aankomst na de 40-kilometer trip, bleek de top van mijn rechter kleine teen niet alleen volledig gevoelloos, maar bovendien was hij ook volledig wit gekleurd. Nog nooit gezien, ik stelde mij onmiddellijk de ergste scenario`s voor: van koudvuur tot amputatie... Ik zag mezelf me mijn geamputeerd teenkootje al rond de hals dragen als amulet. Voor alle zekerheid besloot ik toch TMZ te bellen (TMZ = Thuisbasis Medicale Zorgverstrekking = Brigitta). Zij stelde voor de teen goed te masseren, met koud en warm water te bespuiten en iets tussen de kleine teen en de rest van de tenen te steken. Zij zou voor alle zekerheid nog een dokter contacteren en me de behandeling nog bevestigen. Een kwartiertje later krijg het bericht dat binnen enkele dagen alles in orde zal komen, als ik doe wat ze gezegd heeft - iets wat ik trouwens altijd doe...  Op dit moment kan ik inderdaad stellen dat het bijna verdwenen is -  ik bedoel de witte kleur, niet de kleine teen. 

Gisteren een "rustdag" genomen, slechts 14 kilometer gestapt. Blij dat ik het zo ingepland had; ik voelde me vandaag heel goed. Bovendien zag ik gisteren een aantal oude bekenden opnieuw in de albergue: Stefan en Xiaodan,  twee jonge Duitse ingenieurs van de concurrentie (Siemens...) met wie ik de allereerste dag in Guillena een kamer in de albergue heb gedeeld. Ze hebben dit jaar, na een grondige evaluatie van hun financiele situatie, besloten te stoppen met hun "traditoneel patroon van leven" en alleen nog dingen te doen die ze de moeite waard vinden. Je moet het maar kunnen...  Ze kennen op dit moment wel bijna alle reisschema van de regionale bussen uit het hoofd -  ze hebben steeds een reden gevonden om niet te voet te moeten gaan. Ik denk niet dat je jezelf op de bus tegenkomt...

Heb een aantal kilometer met Paul, een Nederlander, opgestapt. Hij stapt de Vía de la Plata sinds enkele weken, terwijl zijn vrouw de Vía Francés stapt. Ze hopen mekaar ergens voor Santiago te ontmoeten. Das nog eens een idee...

Lieve en Johan, inderdaad is het in deze barre koude niet echt het moment om mij de geneugten van de wellnessbehandelingen voor te spiegelen... Ik hou ze nog te goed! Ook goed te weten dat er travellerspacks voor de injecties bestaan, zullen we de volgende keer aan denken. Het is niet nodig om deze nu door Brigitta te laten meebrengen, ik heb voldoende mee -  Brigitta brengt wel een 10-tal injectienaalden mee -  ik was zo slim om tijdens het pakken van mijn rugzak in het donker in het kot in Calzadilla, een gedeelte van mijn naalden te vergeten... 

Vanwege de regen,  slechts een kort Spaans intermezzo.

Llove todo el día. La mochila esta mojada.

Veelvuldig langs de weg tegengekomen:

Coto privado de caza - Coto deportivo de caza - Coto vigilado

Een foto van ondergetekende - naarmate de begroeiing in de extremadura verdwijnt komt die er bij mij bij...

En één sin palabras...

Tot de volgende... !

Danny

27 april geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Jos & Janice, I have no idea who has sent in the "wee deoch and dorus" lyrics... :-), just put the wee drams on ice for a while... we ain´t there yet...

Ondertussen kun je me een dienst bewijzen, send me the lyrics of "Loch Lomond",  I know only one sentence, and I am singing this every day througout the vast Spanish plains... Doesn`t make too much sense, if you know only one phrase... Mercie mannen...

Daniel, bedankt voor jouw meereizen... Het betekent veel voor ons. Je zult ondertussen gezien hebben dat ik "Petrus" inderdaad al gevonden heb. Toeval is er niet... Banden zijn voor ons beperkt begrip soms onverklaarbaar maar ze zijn er wel, ontegensprekelijk...

A la proxima...

Danny

25 april - extra geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Na precies twee weken onderweg zit het ritme er goed in. Bij aankomst eerst douchen, dan het ondergoed, T-shirts en kousen wassen, dan de voeten verzorgen (eerst voetverzorgende creme inmasseren, dan met talkpoeder inwrijven), dan een half uurtje rusten. ´s Morgens ongeveer hetzelfde scenario, in de plaats van het half uurtje rusten wordt dan de rugzak gemaakt (´s morgens een half uurtje rusten zou belachelijk zijn). Als ik dit thuis ook doe, kom ik een jaar toe met 2 onderbroeken, 2 T-shirts en 2 paar kousen...

Merida was niet alles, ik had er nochtans heel wat van verwacht; het is een van de mooiste stadjes op de route. Was totaal niet in stemming, nogal down. Was het omdat ik ondertussen meer dan twee weken van huis ben en het gemis van vrouw en kinderen begin te voelen? Is het omdat ik het communiefeest van Ruben en Emma niet kan bijwonen? Is het omdat ik verwacht had van een aantal pelgrims terug te zien die ik sinds een aantal dagen uit het oog verloren ben? Er dook niemand op in Merida; het is verbazend hoe snel je hecht aan mensen met wie je hetzelfde meemaakt... Met de wetenschap dat alle dagen niet dezelfde zijn en dat er nog een kleine dertig te gaan zijn ging ik slapen. 

Aljucén maakt direct alles goed. De herberg, het privé huis(je) van Ana zat stampvol pelgrims. In alle kamers, tot keuken toe lagen matrassen. Bleef voor mij alleen nog een soort werkkot in de tuin over. Een kot van 10 meter op 5, met de volledige voorkant (de 10 meter) open. Dit werd met canvas afgesloten ter bescherming tegen de nog altijd felle noorderwind. Uiteindelijk vonden nog een vijftal andere pelgrims hierin onderdak. Geen verlichting noch verwarming. De koudste nacht ooit... Het kon dus toch nog "anders" dan in Calzadilla... Ik ga toch die hoestsiropen van vroeger nog eens moeten proberen - werking gegarandeerd (je moet er zelfs niet voor wachten tot je hoest). 

Het onmogelijke is dus dan toch gebeurd. In Aljucén slapen ook Johannes, Marius, Henk, en nog een aantal andere Nederlanders. Ik vraag ze of ze Piet Rutten niet kennen, de kerel van wie Ramon de credenciales gevonden had.  Blijkt die Piet hun vriend te zijn, die een paar huizen in de buurt van Johannes woont! 

In Aljucén ontmoet ik Maria, de 64-jarige Duitse oma, terug; het is een pakkend weerzien. Vanaf het eerste moment was er een warme onverklaarbare band tussen ons. Blijkt dat ook zij tweedagelijks injecties moet nemen, zij het om andere redenen dan mezelf.  

In Alcuéscar heb ik het voorrecht in een authentiek klooster te mogen slapen; de herberg is daarin ondergebracht. Het reilen en zeilen in de herberg wordt in goede banen geleid door een monnik(?)-vrijwilliger die volgens mij een deel van zijn opleiding op zijn minst bij de Guardia Civil heeft gevolgd. Als ik binnenkom staat hij in het midden van de kamer, wijdsbeens, met de armen op de rug me recht aan te kijken. Ik haal mijn beleefdste Spaans boven: "¿ Es usted el responsable ?". Het antwoord: "Si", zonder meer. Niet echt een vlotte communicatie. Hij bevestigt later die eerste indruk volledig. Om zeven uur worden alle pelgrims in de herberg in rang naar de mis geleid, om half acht beweegt de stoet zich naar de refter (hij ziet daar heel nauwgezet op toe dat niemand meer dan de hem toegewezen portie neemt - ik waan me in Oliver Twist...), na de maaltijd moet iedereen (echt iedereen!) afwassen: hij escorteert de hele stoet naar de keuken waar we dan met een man of twintig ons proberen nuttig te maken...

Het klooster is een "operationeel" klooster: het is een verzorgingstehuis voor volwassen, mannelijke mentaal minder-validen. Een aantal van hen zijn ook in de mis aanwezig - ontroerend om mee te maken. We krijgen ook de pelgrimszegen van de priester. Alleen in het Spaans, maar hij deelt wel een bladzijde Engelse, Italiaanse en Franse vertaling uit. Ik heb de indruk dat de Spaanse versie toch minstens dertig bladzijden is...  

Na Alcuéscar volgde een lastige tweedaagse: gisteren en vandaag is heb ik een totaal van 73 kilometer afgelegd, het bracht me na Cáceres tot in Alcántara, aan de rand van een van de grootste stuwmeren van Europa. Mooie site. 

Mijn Nederlandse vrienden, opgepikt in Aljucén, duiken sindsdien op precies dezelfde stops op als deze van mij. In Cáceres heb ik mezelf uitgenodigd bij hun avondmaal, was een heel gezellige bedoening.

Fundraising time! 

Ik ben bezig een boodschappenlijstje op te stellen met een aantal zaken die me ontbreken of aan vervanging toe zijn:

• las tijeras pequeñas
• el jabón en polvo por lavar
• baterias
• pasta dentifrica

In Almendralejo moest ik "el timbre" gebruiken om binnen te kunnen in een privé-pensionnetje.

We hebben nog steeds last van een aahoudende "viento del norte".

Linda, veel sterkte. Jouw te volgen weg is niet altijd rooskleurig. Maar je kunt hem delen met anderen zodat hij niet alleen draaglijk wordt, maar zodat hij momenten zal kennen die het leven, het leven waard maken. Wij wensen je veel zulke momenten toe.

Tot de volgende !

Danny

25 april geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Zondagavond belde Danny me via een heel slechte telefoonlijn op en beschreef hij zijn slaapplaats voor die nacht: een stal, vol met matrassen, bovendien een echt trekgat. De wind gierde er door alle kieren…

Maandagnamiddag belde hij me terug. Ik was blij.  Slapen in zo’n stal heeft wel ‘iets’ …  Enkel wat verlichting van een zaklamp, maar voor de rest … slapen als een roos op één van de inderhaast aangesleurde matrassen.
Het vertrek in de morgen gebeurde in het halfdonker… en daar is er blijkbaar wat misgelopen. Deze namiddag stelde Danny vast dat hij een zak met reservenaalden vergeten was in de stal. 
Wie Danny kent, weet dat paniek in die omstandigheden niet in zijn woordenboek staat. Een bezoek aan een apotheek bracht echter niet veel soelaas. Extra naalden zouden moeten besteld worden. In afwachting van mijn komst begin mei zal Danny zijn plan trekken met wat hem nog rest… één zelfde naald zal 2 maal gebruikt worden. ’t Is toch in ’t zelfde velleken, hé…
Het blijft natuurlijk een noodoplossing! Ik breng op 5 mei 'de' nodige naalden  mee.  

Vanavond slaapt hij in een streng klooster. Het is tevens een psychiatrische inrichting. Er verblijven 75 mensen die door de broeders verzorgd worden. Is het daarom dat de regels er ook zo streng zijn voor de pelgrims op doortocht? Deze namiddag ging de poort van het klooster op slot van half drie tot half vijf. Gelukkig was Danny toen juist binnen… Pelgrims werden ook zonder tegenbericht verwacht op de misviering, net voor het avondmaal…
Ik weet als geen ander dat Danny  houdt van de sfeer, de geur en de stilte van een klooster. Ik denk dat hij er gelukkig is.

Morgen slaapt hij ergens in ‘het hol van pluto’ en overmorgen zal hij waarschijnlijk doodmoe zijn na een zware tocht van een veertig kilometer. Daarom dit gelegenheidsblogje…

Danny zendt jullie vele groeten !

Brigitta

23 april geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

In Villafranca de los Barros kom ik Ramon tegen, inderdaad de Ramon van de twee flessen wijn. Hij heeft een "Credencial del Peregrino" gevonden van een zekere Petrus Johannes Hubertus Rutten. Dit stempelboekje is heel waardevol voor een pelgrim, het bevat de stempels van alle plaatsen waar we gepasseerd zijn en geldt als ultiem en enigste bewijs dat we de tocht effectief tot een goed einde gebracht hebben. Afgaande op de stempels in het credencial vermoed ik dat de Petrus wel eens de Piet uit Eindhoven zou kunnen zijn die gisteren met mij een eindje heeft samengewandeld. Ik neem het boekje mee, in de hoop Piet nog eens terug te zien. Ik geef mezelf weinig kans, maar er kunnen vreemdere dingen gebeuren op een Santiagotocht.

Vandaag een iets mindere dag. De aanhoudende noorderwind van de laatste dagen en de daarmee gepaard gaande kou heeft zijn tol geeist. Mijn vingertoppen worden soms compleet gevoelloos, alleen langdurig masseren helpt.  Bovendien verkrampen beide handen regelmatig; sinds Sevilla 2009 ben ik hyperalert voor kramp. Ik besluit mijn handen veel intensiever tegen de gure wind te beschermen. Ik had toch handschoenen moeten meebrengen, de lente in het zuiden van Spanje is niet meer wat ze geweest is...

Nog een euro proberen mee te pikken met een citaat van de richtlijnen op mijn pensionkamer in Los Santos de Maimonas: "La limpieza de las habitaciones es de 11 a 13 horas"

Belofte maakt schuld,  ik voeg nog enkele foto´s bij: 

- Astrid (BE), Enrique (PL), Irene (IRL) en Ramon (ESP) op het dorpsplein in Monesterio

- Peter (D) en Wolfgan (D), ergens onderweg

- Nog eens Enrique en Maria (D) halfweg Calzadilla

- eindeloze weg in Extremadura.

Great reactions on the blog, it is clear I am not alone on the road... thank you all...

(Ernesto, I think I will send you any Spanish text first, before I publish it on this blog -  can only improve my grades... :-))

Tot binnenkort ! 

Danny

20 april geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Vorig WE had ik vreselijke pijn in mijn lies. Pijn die voortkomt uit mijn rug. Ik kon vorige week al enkele keren helemaal niet meer op mijn rechter been staan, en dan de pijn. Ik kon zelfs niet draaien in bed. En de traantjes maar vloeien.

Nu ja, er zijn stommere dingen in de wereld, vb. een zoon die in het ondiepe deel van ’t zwembad duikt, met alle gevolgen vandien, hoewel de schade nog meevalt. Woensdag werd zijn neus rechtgezet. Wat een uur of 2 ziekenhuis moest worden werd 10u ziekenhuis, en enkele dagen ziekenverlof.

En gisteren was er dan Het Sportpaleis. Ik wilde Miel Cools en co zien. Jeroen en Tatiana zouden intussen Wijnegem onveilig maken. Eerst moesten we een plaatske vinden waar Jeroen mij uit de auto kon laden, want gewoon uitstappen kan terwijl je toch staat aan te schuiven in de file, maar die rolstoel uit de koffer krijgen, dat  vraagt iets meer organisatie. Wij dus een parking op, maar om € 5 te betalen alleen om mij te laten uitstappen dat was een beetje veel gevraagd. Dus Jeroen rijdt naar de parking, en vraagt aan een vriendelijke mevrouw of hij eventjes op de parking mag om mij uit te auto te krijgen. Roept die mevrouw ineens:  "KRISTIN!" Ik bekijk haar met vragende ogen en reageer: "Christine?"  En ja hoor, het waren Christine en Kristin (Christine Wielandts). We hadden een fijne babbel, die veel te kort was.

Na het evenement (waar Miel Cools maar een deeltje van het programma bleek te zijn) vond Christine mij terug buiten, voor de deur. Een hond zoeken is gemakkelijker dan een rolstoel.  

We gingen allemaal samen nog iets drinken, vonden een terraske in de zon, en bleven veel langer plakken dan voorzien. Het ging natuurlijk over MS. De rokers van het caféke hun ogen en oren groeiden met de seconde toen ze ons gesprek mee volgden. Hahaha, nu ja, we schuwden dan ook geen enkel onderwerp, tot en met de blaasproblemen.

Raar toch hoe je gewoon meegroeit met alle problemen die je tegenkomt en er vrij over gaat praten met andere MenSen, terwijl “onze gezonde medemens” echt wel gechoqueerd is door onze gespreksonderwerpen. Nu ja, wat wij op een terraske tegen elkaar vertellen gaat hen niet aan hé. Willen ze luistervinken dan kunnen ze soms een beetje verschieten.

Vandaag gaat de wiek uit Jeroen zijn neus. Ben is benieuwd wat het volgende gaat zijn.

Een ontmoeting die écht niet gepland was. geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

´t Is donderdag 19 april, zevende dag van de camino. Alles loopt volgens plan, ik zit nu in Los Santos de Maimonas (in de bibliotheek), 161 van de 1000 kilometer afgelegd. We hebben de eerste miezerige regendag achter de rug, heel de dag zwaar bewolkt, rond de 15 graden, voortdurend in de drup. Een verschil met de voorbije zes zonnige dagen... Een constante is de stijve noorderwind;  sinds het vertrek blaast hij voortdurend, de ene dag al straffer dan de andere. Ijskoud, ik heb me laten vertellen dat het in de Sierra del Norte meer gesneeuwd heeft dan andere jaren, de wind neemt die koude mee naar het zuiden. 

Ik slaap afwisselend in pensions en albergues, tot nu toe staan er vijf albergues en twee pensions op de teller. Kwestie van de echte pelgrimsbeleving af te wiselen met toch een minimum aan comfort. Zo ging ik gisteren op zoek naar de Albergue Municipal. Was uit het oog verloren dat die twee kilometer buiten het centrum van het dorpje lag, dus dat betekende twee kilometer extra. Ik kan je garanderen dat 2 kilometer erbij te voet niet hetzelfde is dan 2 kilometer erbij met de auto. Zeker niet als je er al 29 kilometer hebt opzitten... De herberg bleek volledig verlaten en op slot. Ik was uit het oog verloren dat je de sleutel moest ophalen in de ayuntamiento. Ik terug naar het dorp, inderdaad nog twee kilometer erbij - met de wetenschap dat ik ook nog eens terug moest. De herberg bleek ook niet over verwarming te beschikken en ook een keuken ontbrak. Met de overige pelgrims (uiteindelijk kwamen ook Jean-Luc en Marilou - een Frans echtpaar dat ik in vroegere herbergen heb ontmoet - en Ella en Lucas - een Poolse gast met een Engels meisje - opdagen) hebben we er een speciale camino-ervaring van gemaakt. We sprokkelden hout in de omgeving, staken het haardvuur aan en bereidden wat we bij hadden: rijst, pasta, brood, kaas, jamon. Alles werd gedeeld. Ik zeulde sinds twee dagen een fles Spaanse wijn mee. Ramon, een rasechte Spanjaard, had me een paar dagen geleden overtuigd dat een fles voor een lunch met drie niet genoeg was. We hadden er dus toch een op overschot. Gisteren, in de afgelegen herberg, met de noorderwind die rond het gebouw gierde, zonder verwarming, met de lotgenoten van één nacht, was het uitgelezen moment om me van die "balast" te ontdoen.   

Tijd voor wat fundraising... Spaanse les, zoek maar uit hoeveel het jullie waard is (nadat jullie er de fouten hebben uitgehaald...): "Hay muchos perros libros en Maimonas, los peregrinos necesitamos un bastón". Of wat dacht je van deze: "? Cuántos camas ha el albergue?".  Nog eentje: "Por entrada tengo el chipirón y por la segunda quiero la costillas de cerdo."

 Als je enkele dagen onderweg bent wordt het zoeken naar de gele pijlen (las flechas amarillas - nog eentje extra?) een automatisme. Je begint ze overal te zien, zelfs als ze er niet zijn. Maar het moment dat je er een verwacht, kan je er zeker van zijn dat er ook een staat. Als je er geen vindt gedurende een hele poos, mag je ervan overtuigd zijn dat je verkeerd bent. Zoals in het leven: als je geen leidraad meer vindt op een bepaald moment, keer je misschien best even op je stappen terug om de draad terug op te pikken - misschien holde je te snel de verkeerde dingen achterna. 

Beste vrienden,  tot binnenkort !

Danny

Ook nog enkele foto's.

Vrijdag 13 april vertrekt Danny aan de kathedraal van Sevilla na een 'Godzegenenbewaaru' van vrienden Els en Philiep

Danny wuift nog een laatste keer...

...en weg is hij.

De gele pijl die de weg naar Compostella wijst.

19 april geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Elke dag na zijn stappen is hij op zoek naar ergens internetverbinding in de hoop zijn blog bij te schrijven, tot hiertoe zonder resultaat.
Nog geen internet café en geen internet in de pelgrim huizen tegengekomen en privé ergens binnenstappen voor internet gebruik wordt hem afgeraden.
Hij hoopt zeker 1 van de volgende etappes te kunnen mailen.

 Ik heb telefonisch contact met Danny en hier enige informatie:

 Welke etappes en hoeveel km hij gestapt heeft kunt u zien http://www.routeyou.com/group/view/5778/compostela-1000-km-stappen-voor-ms.nl.
Alles  verloopt prima en ideaal stap weer.
Hij is stijf maar geen probleem.
Hij ontmoet verschillende mensen van overal!
Eten gebeurt ook altijd anders en onverwacht, gezellig en goed!
Tot hiertoe heeft hij geslapen in Pelgrim huizen van de vennootschap 'Santiago de Compostella' in grote slaapzalen.
Vanavond heeft hij de mogelijkheid te slapen in een privé pelgrim huis met maar 4 op een kamer.
Hij went aan alle geluiden en slaapt elke dag beter.

 Ongelukkig zijn bestaat, opgenomen in het geheel
en toch betekenen ongeluk en verstoring niet het einde.
Als het gras door vuur verwoest is, komt het 's zomers toch weer op
en terug van kleine dingen intens kunnen genieten...

Vriendelijke groeten

Brigitta

16 april - Brigitta geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Vier eerste dagen zijn het moeilijkst, hier en daar stijf, vermoeid, ... Maar het kan alleen maar beteren. Heb vier nachten in albergues doorgebracht, zoals het hoort als pelgrim. Veel gesnurk en andere, ondefinieerbare (of toch wel?) geluiden, maar je wordt dit gewoon.

We zijn met een dertigtal  pelgrims vanuit Sevilla vertrokken, ongewoon veel. We vertrekken 's morgens, elk zijns weegs, en strijken in de namiddag neer in het volgende dorp als een zwerm vogels, op zoek naar een slaapplaats.

Veel nationaliteiten, leidt onvermijdellijk tot absurde conversaties. Duitsers maken het merendeel van de populatie uit, ik heb ondertussen meer Duits dan Spaans geleerd (sorry Bea). Toch een zin van de week: "Donde puedo recibir un sello de Compostela, por favor?" Antwoord: "Al fondo y pues a la derecha, a la sachristia" (Is dat geen drie euro, Anne (recibir, sello, al fondo)?). Inderdaad, "sello" en niet "stampa", waarom denken we zo snel aan het Italiaans?

Het is fantastisch om in de morgenschemering het onbekende in te trekken.  Het enige nadeel is dat je al je ervaringen onmiddellijk wil delen, moeilijk wanneer je alleen bent... 

Hi Charoula & Antonis, Shona & Ian, know that you are  on my mind, all the way to Compostela, wish you all the best, we'll talk soon!

Bert, Lieve, het deed goed jullie  aan de telefoon te horen. Je mag erop rekenen, We nemen Kalasi mee naar Compostella. Ongelofelijk wat jullie daar klaarspelen onder niet evidente omstandigheden!

Met deze tocht  wil ik mijn collega's personen met MS, een hart onder de riem steken. Onze tocht is niet altijd even rooskleurig, maar elke etappe geeft kansen. We moeten er open voor staan, we moeten ze met beide handen aangrijpen en vooral, we moeten ervan genieten!

Hopelijk kan ik snel meer bloggen, met mogelijk een paar foto's.

Danny

16 april - Danny geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

In de voorbije dagen ben ik er in geslaagd de volledige tocht (42 etappes!) te digitaliseren op RouteYou.com. Neem een kijkje op http://www.routeyou.com/group/view/5778/compostela-1000-km-stappen-voor-ms.nl. Je krijgt een heel goed beeld in welk landschap we dagelijks zullen rondwaren… Met dank aan Philip & Els! 

De peperkoekverkoop op de jaarmarkt van Waasmunster op Paasmaandag overtrof ruimschoots het gestelde doel; 560 stuks verkocht! Waarvoor dank!

Pasen is een fantastische tijd om onze tocht aan te vatten. Het licht eist gestaag maar zeker terug zijn plaats op in de dag, de natuur begint opnieuw het landschap in te kleuren. In dit kader lijkt onze onderneming de start van een nieuwe etappe op de weg die we ingeslagen zijn.

Heel hartelijk dank voor de vele warme reacties die we de afgelopen dagen kregen; zij inspireren en steunen enorm. We zullen niet alleen op weg zijn… 

Tot vanuit Spanje!

Danny

Danny bij vertrek op de luchthaven. Vlucht vertrek Charleroi 16.35u - aankomst Sevilla 19.30u

11 april geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

De voorbereiding is rond, het materiaal is gecheckt en goed bevonden, de gezondheid is bevredigend en mentaal ben ik al op weg. Kortom, ik kan niet scherper staan dan vandaag – alhoewel sommigen dit waarschijnlijk toch nog wat te mals zullen vinden. In elk geval is wat nu voor ons ligt een ongelofelijke kans, een kans om het ongekende in jezelf naar boven te halen, een kans om te leren uit de ervaringen van anderen, een kans om te genieten van het onverwachte.

Planning voor de eerstvolgende dagen, in grote lijnen. Deze vrijdag rugzak vullen. Kwestie van nog tijd te hebben om over het hoofd geziene zaken nog tijdig te kunnen bij vullen.  Pasen vieren.  Op paasmaandag alle resterende peperkoeken verkopen op de jaarmarkt van Waasmunster. Woensdag 11 april naar Sevilla vliegen, om dan op vrijdag 13 april het Spaanse binnenland in te trekken. Philiep en Els, vrienden sinds meer dan dertig jaar (blijven we jong of blijven we jong ?),  wuiven me ter plaatse uit.  Bedankt, mannen, doet echt goed!

Die peperkoeken doen me trouwens terugdenken aan de benefiet. Het doet ongelooflijk deugd als iets de verwachtingen ruimschoots overtreft.  We hebben op dit moment meer dan 5 800 euro opgehaald voor onze Liga en de teller loopt nog !  Iedereen hartelijk bedankt! Laat deze tocht nog meer mensen inspireren om die teller verder omhoog te duwen! Vermeldt “1000 km Compostela – stappen voor MS” op je overschrijving op het rekeningnummer BE97 0000 0001 4649 van de MS Liga !
Giften vanaf 40 € zijn fiscaal aftrekbaar. 

 Dank aan iedereen die van dichtbij of van ver met ons meedoet. Tot binnenkort…

Danny

5 april geschreven door Danny Van Gucht in: Danny & Brigitta - 1000 km Compostela voor MS

Na de nazorg was er het Hulphonden croque café. Elke laatste zaterdag van de maand is er hulphonden café bij Hachiko in Merelbeke. Daar zien we collega’s van heel Vlaanderen, vrijwilligers, enzovoort. En ik hoorde er direct bij, vanaf de allereerste keer dat ik er naartoe ging. Vorige zaterdag werd het café gecombineerd met een croque avond. Het was zalig. Al die honden die vrij rondlopen, spelen, af en toe eens bij hun baasje een knuffeltje komen vragen en terug gaan ravotten. En de baasjes die zitten te keuvelen, en niet alleen over onze honden, over vanalles en nog wat. We zaten buiten. Koud langs buiten, warm van binnen.

Zondag was het grootmoedergevoel er voor het eerst. We gingen in Deinze naar een beurs voor babyspulletjes. Alles 2de hands, maar zo goed als nieuw. Uiteindelijk hebben die kleedjes geen tijd om te verslijten. We reden naar huis met een auto vol spulletjes: badje, buggy, maxi  cosy, speeltjes, kleedjes, écht vanalles en nog wat.

En gisteren was eum…  een dagje horizontaal. Ja sè, dat hoort erbij hé.

Vorige week stuurde ik nog een mailtje naar de mutualiteit ivm met die forfait B. Vandaag krijg ik bezoek van de sociaal assistente. Ben is benieuwd. Is het goed nieuws of niet? Hét grote nadeel… ik wil altijd de held uithangen bij zo’n controle. En nee, ik heb daar geen hulp voor nodig, en ja, natuurlijk doe ik dat zelf, enzovoort enzoverder. Ik geef nu éénmaal niet zo graag toe dat het allemaal niet… eum, dat mijn MS vooruit gaat.

Nog 2 uurtjes… Ik hou jullie op de hoogte.

Forfait B geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

Op ’t einde bleek dat het controle naar de verpleger toe was. Of de verpleger zijn evaluatie correct is. Grmpffff…. Nu ja, noch de verpleger, noch ik hebben iets te vrezen. En ja, vandaag huppel ik rond, maar morgen kan ik mij evengoed een hele dag horizontaal houden. Allez, gisteren was ik een dweil, morgen hopelijk niet.

De verpleger kreeg bericht dat er ergens wel iets aan de beoordeling gepeuterd is, ja, ze moeten iets in de pap te brokken hebben hé. Maar voor de rest blijft alles bij het oude.

Dus mensen: als er lieve mijnheren een babbelke komen maken…. Nu ja, ik mag niet alle lieve mijnheren over dezelfde kam scheren hé. Ik wist die keer niet dat het een controle was. Dat heeft die mijnheer zeker niet gezegd. Of toch niet bij het binnenkomen.

Maar nu kom ik toch terug op een opmerking die mijn verpleger reeds veel eerder maakte. Ik ben een “B” en heb dus maandelijks recht op een extra uitkering. Ik gaf die info door aan mijn vorige mutualiteit, maar daar werd dat ten stelligste ontkend. Ik ben intussen van mutualiteit veranderd. De verpleger maakte terug dezelfde opmerking. Ik ga de vraag stellen, maar kan iemand al uitleggen waarover dat gaat? Wie heeft zo’n vergoeding, wie niet, en waarom niet?

Controle geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

En niet alleen de buren denken er zo over, ook diegenen die verder door wonen.  Niemand “duldt” hier een parkeerplaats voor mindervaliden voor zijn woning.  Sinds ik die aanvraag ingediend heb, geldt er een parkeerverbod ter hoogte van onze woning.  Wij houden ons daar aan.  Anderen daarentegen….  Het is hier zelfs zo’n gevaarlijk punt (om te parkeren) dat gemeenteambtenaren dat aan de politie moeten uitleggen.  Aan mij ook, maar die moeite getroosten ze zich niet.  Och ja, ’t zal wel weer aan mij liggen zeker.

Maar sinds ik Envoi heb, houden ze mij niet meer binnen.  Bij mijn eerste wandelingen hield ik me braaf aan het reglement.  Tot ik met mijn rolstoel van het voetpad gleed.  Toen ik dacht:  niet meer met mij, blokkeerde mijn rolstoel in een put in het wegdek.  En nu?  Nu rij ik waar ik het veilig acht.  En wie daarover te klagen heeft wendt zich maar tot de bevoegde diensten!

Ik ben een levend wezen, meer zelfs, ik ben een mens, met dezelfde gevoelens als de anderen.  En ’t is niet omdat de benen niet meewillen dat het hart en het kopke niet meewillen.

Dus ik ga nu wandelen met Envoi.  Uren aan een stuk.  Hij geniet, en ik?  Ik geniet zeker niet minder.  Gisteren zat ik wat te mijmeren, terwijl mijne gouwe in de velden aan ’t hossen was.  Het is toch zalig, zo met een rolstoel.  Wandelaars staan er wat verloren bij, terwijl hun honden genieten.  Of ze stappen alvast door en de hond moet volgen.  Voor hun viervoeters geen halfuur in hetzelfde veld rollen, geen kwartier graven in die put!  Ik?  Ik leg mijn rolstoel achterover, en lig in de zon.  Regelmatig volgt er een “Envoi kom hier” en het daarbij horende brokje, kwestie van de aandacht toch scherp te houden (de mijne denk ik), en voor de rest….  Niksen, gewoon niksen.  Stil liggen, zonnen, luisteren naar de stilte, of de vogels, of de wind….

Wat moet ne mens nog meer hebben?  Ondanks alles, misschien een remedie tegen MS.

Wandelen geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

Ja, ik weet het wel, ik moet er niet van gaan profiteren.  Envoi moet mijn sokken nog niet uittrekken als ik ga slapen.  Envoi moet mij ’s morgens nog niet rechttrekken.  Maar zoals mijn “peut” gisteren zei: "Be prepared for the worst and hope for the best".  En dat doe ik ook.  Ik leer Envoi vanalles, maar maak er gewoon niet constant gebruik van.  Gewoon om de paar dagen eens herhalen, zodat de handeling er bij hem blijft inzitten.  Tuurlijk ga ik zolang mogelijk zelf mijn sokken uittrekken, moeite blijven doen om recht te geraken in bed, en wat nog niet allemaal.  Maar hij doet het graag.  En ja, dat zie je aan een hond.  Als hij kwispelend bij mij komt staan als ik iets laat vallen, en mij met droopy oogjes aankijkt, dan weet ik dat hij wil helpen oprapen.  Als ik zit te breien, en Envoi gooit plots mijn kluwen wol weg, dan valt mijne cent dat hij hem opgeraapt heeft, bij mij komen staan is, en ik het gewoon niet gezien heb. Dat ik de wol niet aangenomen heb, en hij zijn beloning niet kreeg.  Ja, mijne gouwe helpt graag, en als hij iets écht tegen zijn zin doet, geloof me vrij, dan zie ik het maar al te goed.  Dan kan ik er niet naast kijken.

Maar los van dat alles.  Één van de collega's MenSen heeft een tijd geleden een aanvraag gedaan bij een organisatie die zich bezig houdt met het opleiden van honden.  Na geruime tijd kwam de vraag of zij nog een hulphond wilde.  Vermits de dame intussen een ADL-woning ter beschikking gesteld kreeg, liet zij weten dat een hulphond geen optie meer was.  Nu ze mij zo bezig ziet met Envoi heeft zij daar spijt van.

Maar is dat zo?  Gaan een ADL-woning en een hulphond niet samen?  Sluit het wonen in een ADL-woning het hebben van een assistentiehond uit?

Wie kan daar meer info over geven?

Hulphonden geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

Ik vind het alleen nogal spijtig dat de reacties niet hier komen.  Ja, ik ben nu éénmaal ook niet vies van een beetje controverse.  Ik ben ook niet iemand die tussen de lijntjes loopt/rijdt.  Ben ik nooit geweest en zal ik nooit zijn.  Maar er zijn de grenzen van het fatsoen. En vermits ik fatsoenlijk opgevoed ben en heb, zou ik me daar graag aan houden.  En recht van antwoord hoort daar volgens mij bij.

Enkele opmerkingen:

Ik krijg écht geen vergoeding.  Ik schrijf graag, er maalt heel veel in mijn hoofd, er gebeurt veel in mijn leven.  En ik geef toe, er gebeurt heel veel in het leven van iedereen.  Maar daarvoor hoef je niet negatief of pessimistisch te worden.  Met een vleugje lach erbij hoef je minder digestief.  En dat vleugje lach deel ik graag.  

Er is meer in het leven dan MS, zelfs op de site van de MS-Liga.  Ik weiger MS mijn leven te laten overnemen.  Inderdaad, ik kan er niet naast, en alles wat ik doe of niet doe wordt bepaald door MS.  So what?   Mag ik daarom de mooie dingen niet zien?  Er is inderdaad een negatieve kant aan alles om ons heen, maar mensen, er is ook een positieve kant aan alles om ons heen.  Als ik geen MS had, zou ik nu nog altijd werken gelijk een halve gek, zou ik nog altijd geen tijd hebben voor mijn gezin, zou ik mijn hond niet hebben, zou ik geen zoon hebben die heel veel opoffert voor zijn mama…  Zijn dat positieve dingen?  Is het positief dat Jeroen zoveel opoffert?  Niet voor Jeroen, en ik voel me immens schuldig.  Ik heb mijn kinderen tenslotte niet op de wereld gezet om hen al op mijn 40ste helemaal in te palmen.  Ik had Jeroen een andere toekomst toegewenst.  Het positieve eraan?  Ik zie dat ik een pracht van een zoon heb, dat hoewel ik hem als alleenstaande moeder opgevoed heb, het toch niet zo heel slecht geweest is.  Ik zie dat het allemaal zo slecht niet is.

Ben ik van plan hier de positivist uit te hangen?  Nee hoor.  Ik heb ook mijn slechte dagen.  En dat zullen jullie hier ook wel lezen.  En inderdaad….  De kikkers poepen tussen de kikkerdril (denk ik), maar die poep maakt de kikkerdril niet dood, maar is in tegendeel waarschijnlijk zelfs het voedsel.  En MS mag ons ook niet dood maken, of te blind maken voor al die positieve dingen.  In tegendeel, MS zou ons moeten leren genieten van die kleine dingen die we hebben, die we gewoon krijgen, zonder er zelfs om te moeten vragen.

En iedereen mag van mij zijn eigen mening hebben, en iedereen mag van mij z’n eigen toekomst negatief zien.  Maar pen dat dan hier neer, deel het dan met ons.  We kunnen er ook iets van opsteken.

Jullie mogen mij aanvallen, als ik me mag verdedigen.

Deal?

Jaaaa ’t is gelukt geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

Tijdens het Journaal van 3 januari was er een bijdrage over verkeersveiligheid. Staatssecretaris Wathelet overweegt, in overleg met het BIVV, het toegelaten alcoholgehalte te verlagen.  
En toen kwam professor Evrard Claessens, Verkeersdeskundige, aan het woord:

• Het toegelaten alcoholgehalte verlagen, dat ziet hij niet zitten.
• Een medische controle voor oudere bestuurders, dat ziet hij toch ook niet zitten.

Is hijzelf al een jaartje ouder, en gaat hij graag naar recepties?
Welke oplossing stelt deze weledele professor voor?  Beperkingen voor gehandicapten, én een speciale nummerplaat.  

Allez vooruit, nu gaan we het krijgen!  Als een verkeersdeskundige het al niet weet, hoe zouden wij het dan moeten weten, dat we naar CARA moeten.  Hoe komt het toch dat wij al een rijbewijs met beperkingen krijgen?
En dan is er de speciale nummerplaat.  Nog een sticker op onze rug!  Ik ben helemaal akkoord met die nummerplaat, als we ook alle voordelen krijgen die de mensen met speciale nummerplaten hebben.  De A-platen, de P-platen, CD’s, CC’s, en wat nog niet allemaal.  Direct hoor.  Krijgen we dan de chauffeur er ook bij?  Dat zou pas luxe zijn.  Wel een aderlating voor onze taxi’s, maar langs de andere kant creëren we nogal wat tewerkstelling, elk van onze zijn eigen chauffeur.

En hoe ziet de goegemeente ons nu?  Als gehandicapten, die het lef hebben om op de autostrade te rijden!  Stel je voor!
Misschien moet ik er niet mee inzitten, maar zouden die geleerde koppen er niet beter aan doen ervoor te zorgen dat ze over correcte informatie beschikken?  We worden zo al genoeg verkeerd veroordeeld.

Rijbewijzen geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

Bovendien is naar mijn huisarts gaan, eigenlijk iets waar ik naar uitkijk.  Oké, ik zit lang in de wachtkamer, maar eens ik daar voorbij ben is het een kwartier lachen, en kom ik altijd monter buiten.

Er was natuurlijk de onvermijdelijke vraag:  “Hoe is ’t met jou?”  En Jeroen was er als de kippen bij om te antwoorden:  “Goed hoor, ze gaat goed achteruit”.  Ja, dat kan je verwachten van een zoon hé.

Enkele dagen later lag ik weer te bibberen en te beven in bed, had ik overal pijn, en voelde ik me mottig.  Ik had mijn Betaferonspuit gekregen, en ja…  dat heeft zo regelmatig een dagje consequenties.

Jeroen kwam op mijn bed zitten mijmeren.  Hij was zelf ook naar de huisarts geweest en had de opmerking gekregen dat hij niet meer mag zeggen dat het achteruit gaat met mij.  Mag dat?  Mag dat niet?  Goh, ik trek me dat zo niet aan, toch niet als Jeroen dat zegt.  Ik weet zelf ook wel dat ik geen kilometer meer ga zwemmen, of eventjes naar de zee fietsen of zo.  Ik weet ook wel dat de grond kussen mijn nieuwe hobby is, en dat ik alles van 12u tot de noen onthou.  Ik denk echter dat ik er niet bij iedereen zo los zou overgaan.  Want ik ga inderdaad achteruit, en om daar dan écht op gewezen te worden…  dat lijkt mij niet zo plezant.

Maar wat zeg je dan tegen de arts?  Ik kan moeilijk blijven zeggen dat alles prima gaat.  Daar is het plezante na een paar jaar ook af.  Na wat heen en weer gibberen waren we eruit:

Ik ga niet achteruit
Mijn MS gaat vooruit

Mijn MS geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

Wie ben ik?  I am who I am (and I’m not Popey the sailorman).  Serieus nu.  Ik ben Kristin, net 50, alleenstaande mama, met volwassen kinderen, oma in wording.  Ik heb het grote lot uit de loterij getrokken!  Mijn jongste zoon, Jeroen, bouwt een kangoeroewoning.  Toen hij 11 was, en ik pas een huis gekocht had zei hij: “Mama, hier ga ik nooit meer weg”.  Jaja, en als ik dat niet geloofde…  Toen ik MS bleek te hebben voegde hij daar nog iets aan toe:  “Moeder, ik laat je niet in de steek”.  De oplossing:  de stallen van de woning zouden omgebouwd worden, zodat ik er mettertijd in een rolstoel zou kunnen wonen.  (Ja, steek ons moeder maar in de varkensstal!)  Hij zou het woonhuis verbouwen, en er zijn eigen stek van maken.  Maar dat viel dik tegen.  Het huis was ruim 150 jaar oud en was nooit behandeld tegen vocht, ja, wel door mij, maar dan “geneest” het niet.  De stallen, die waren pas écht opgeleefd. Nergens isolatie, een golfplaten dak, elektriciteitsleidingen uit stof.  Dus hier een zorgwoning bouwen (voor een jong gezin) zou niet zo evident zijn.  Na wat zoeken en rondkijken hakten we de knoop door.  Het huis zou afgebroken worden, en er kwam een nieuwe woning voor in de plaats.  We namen een bouwfirma onder de arm, en waagden de grote stap.  Intussen gingen we in een caravan in de tuin wonen.  Het zou tenslotte maar voor een paar maanden zijn.  Viel dat efkes tegen.  Meer dan 2 jaar later werden eindelijk ramen en deuren in de ruwbouw gezet.  Een 3-tal weken geleden kregen we de sleutels van die ruwbouw, en nu kunnen we beginnen aan de afwerking.  

Ik heb intussen 2 winters in de caravan gewoond.  Een derde winter zag ik écht niet zitten.  Ik ben intussen verhuisd naar een tuinhuis naast de caravan.  Neen, niet tussen de grasmachine en de bosmaaier.  Een deftig tuinhuis, met een kookhoek, een slaaphoek, en alles erop en eraan (ongeveer toch).

Waar ik mijn tijd in steek?  Niet meer in “het werk”.  Ik kreeg ontslag na mijn eerste opname in de MS-kliniek (in 2006).  Ik hou me wat bezig met handwerk, expressies van impressies en de beestjes.  We hebben 3 katten, Pruts, Spruit en Flor, en sinds kort heb ik een assistentiehond, Envoi.  Vermits Envoi nog heel nieuw is, kruipt er nogal wat tijd in het aanleren van dingen waarvoor ik best wat hulp kan gebruiken, hij trekt mijn kousen uit, raapt alles op wat ik op de grond laat vallen,  steekt het licht aan, brengt de telefoon…  Kortom hij is mijn steun en toeverlaat.  En dan zijn er nog Jeroen, Tatiana en hun kindje, waar ik écht wel naar uitkijk.

Waarover ga ik bloggen?  Ik weet het nog niet.  Het zal zichzelf wel uitwijzen zeker.  Ik zou graag hebben dat mijn hersenspinselen wat losmaken, wat leven in de brouwerij brengen, met andere woorden, dat er van jullie, lezers, ook één en ander komt.  Eigen meningen over wat ik schrijf, bv dat ik toch maar marginaal ben, zomaar bijna 3 jaar in een caravan wonen, of eender wat.  Aarzel aub niet om onderwerpen aan te brengen, mij tegen te spreken, mij af en toe ook eens gelijk te geven (pliezzzz).

Tot leezes hé

Hallo iedereen geschreven door Kristin Seyssens in: Kristin

Tot altijd geschreven door MSVlaanderen Beheer in: Blog Tot altijd