Marc Vangrunderbeeck

Goedendag, ik heet Marc Vangrunderbeeck.
Een politicus uit Keerbergen heeft exact dezelfde naam, maar dat is dus iemand anders.

Ik heb twee broers, die goed voor mij zorgen. Mijn vader is gestorven in 2001. Mijn moeder is 92 jaar en verblijft in een rusthuis.
Ik ben geboren in 1956, en ben gediagnosticeerd met relapsing-remitting MS sinds 1997.
Stappen gaat niet meer, maar mijn armen zijn nog goed. Vaak ben ik onverwacht vermoeid en ik kan niet meer tegen warmte, drukte en lawaai.
Ik kreeg betaferon en krijg nu endoxan, maar neem geen cortisone. Dat laatste werd wel aan mij voorgesteld.

Ik probeer het kort te houden want er is zoveel te vertellen.

Vóór de diagnose

Ik ben altijd werkzaam in de verzekeringssector geweest. Op school volgde ik eerst Latijn-Griekse,  waarna ik nog verzekeringsschool en twee jaar rechten volgde.
Mijn sociale leven was zoals dat van vele jongeren: uitgaan met de vrienden, af en toe een filmbezoek, pinten pakken, naar popconcerten gaan... Ik maakte me niet te druk over de toekomst.
Ik hield van Elvis, Little Richard en Jerry Lee Lewis en dat doe ik nu nog, maar klassiek en jazz zijn er bij gekomen.
In het dorp kwam ik wel eens personen met MS tegen. Onder andere dhr. A., een bouwondernemer en vriend van de familie. Wist ik veel dat dat ooit mijn lot zou worden.

De diagnose

Op een dag kwam ik al mankend terug van een wandeltocht. De volgende dag gebeurde hetzelfde. Dan volgden de onderzoeken. De diagnose werd gesteld en het mysterie werd opgelost.
Het was een tamelijk bekende ziekte, vele mensen hadden het. En velen daarvan hadden er weinig last van, vertelde de huisarts. En met cortisone kunt ge terug dansen! Dus niet teveel paniek. En met een glaasje whisky en een sigaret was ik snel getroost. En met wat mooie muziek!

Ik betrad een nieuwe wereld, de wereld der ziekten, der zieken, der dokters en verplegers... best spannend en interessant.
Ik moest al snel met een stok lopen. Ik had er nog één met een hondenkop op de zolder, van de nonkel van mijn overgrootmoeder, waarmee hij in de 19de eeuw de beestenmarkten bezocht.

De Heer A. zei me mezelf tot in de puntjes te verzorgen en mijn goede vriendin Katrien bezwoer me me te concentreren op de dingen die ik nog kon.
Nota bene dhr. A. reed, ondanks zijn MS nog tot zijn tachtigste rond in zijn Mercedes! Ik hoopte hetzelfde te kunnen, maar dan niet noodzakelijk in een Mercedes.
Per dag reed ik 4 kilometer op de driewieler. Er volgde een overschakeling van de wandelstok naar krukken. Ik bleef dus stappen. Alle fysieke energie kroop in het fietsen en het stappen. Want een mens wil terug normaal worden.
Eén maal per week moest ik naar de MS-kliniek van Melsbroek, met jaarlijks ook één maand hospitalisatie. Mijn tante woonde in het rusthuis daarnaast.

Geleidelijk aan werd mijn woning ongeschikt. Daardoor had ik  veel stress, woede...
Vier deuren, één zware kleine lift en zeven treden moest ik voorbij om binnen en buiten te geraken. Met doodsangst ging ik de trappen op. De donkere, onderaardse garage werd een naargeestig en gevaarlijk oord. Men raadde me een ADL-woning aan.
Omdat ik dacht nog tot het gezonde deel van de bevolking te horen, pruttelde ik tegen.

Overpelt

Ik koos voor een ADL-woning in Overpelt.
De Limburgse rust, de nabijheid van een MS-kliniek, de aangepaste woning en de ADL-dienst deden de stress verdwijnen als sneeuw voor de zon.
En nu ben ik dus in de rolstoel beland. Maar dat doet me niet zoveel, want er is geen risico meer om te vallen, geen blutsen en builen meer. En ik kan terug van alles doen: het huishouden, winkelen... Wanneer je op krukken loopt kan je niets vastpakken, hé.
Autorijden kan ik ook nog, want de auto is aangepast.

Ik mis de gezellige cafétjes in Leuven en Brussel. Maar in Lommel zijn er klassieke concerten, er is Blues-Peer En er is ook nog Hasselt. Wat er in Limburg wel mankeert zijn jazzconcerten.
Dank zij de tabletcomputer heb ik elke dag mijn krant in huis. En kan er gewinkeld worden zonder een voet buitenshuis te zetten. Alleen reizen is moeilijker, dus reis ik maar in mijn hoofd.
Ik leid een quasi normaal leven dank zij de dagelijkse inzet van iedereen rond het ziekenhuis. Omdat dat een goed voorbeeld is ben ik nu bij de MS-Liga actief en mogelijk later bij nog andere organisaties.

MS heeft ook iets positiefs met zich meegebracht: de zeer talrijke vriendelijke mensen die ik mocht ontmoeten.

Tschüss!
Marc

 

 

 

 

Steun online

U kan de MS-Liga Vlaanderen o. a. steunen door een onlineschenking.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u van ons een fiscaal attest.

Steun ons

Vragen?

Aarzel niet om ons te contacteren.