Ekiden Brussels

De Ekiden te Brussel is een estafetteloop waarbij de volledige afstand van een marathon door zes deelnemers gelopen wordt. Er wordt geen stokje doorgegeven, maar een tasuki, of beter gezegd een lint. Waarom een lint? Wel, de Ekiden stamt uit Japan. Vroeger werden belangrijke berichten via estafette-lopers gebracht. ‘Eki’ betekent plaats en ‘den’ betekent bestemming. Dus we brengen de tasuki naar de plaats van bestemming.

Ik nam al tweemaal deel aan de Ekiden te Brussel en het idee om dit eens met PmMS te doen groeide. Waarom zouden wij dit niet kunnen?
Op een vergadering van de Sportivo’s in het voorjaar van 2011 zette ik mijn idee uiteen en zowel de andere PmMS als de MS-Liga waren hier wel voor te vinden. Nu nog deelnemers zoeken. Dat ging niet van een leien dakje, maar op de valreep hadden we uiteindelijk een ploeg! De volgorde van lopen werd opgesteld, rekeninghoudend met de ervaring van de lopers. Welke afstand ze probleemloos zouden kunnen lopen? Arlette zou starten met 5 km buiten het stadion. Niet simpel, want zo’n start kan getrek en geduw met zich mee brengen. Iedereen wil zo snel mogelijk naar voren. En als je dan over een breedte van 6 à 7 meter een groep van 950 starters hebt, dan kan het er hard aan toe gaan. Na 25 min 05 s kon ze de tasuki aan mij overhandigen in het aflossingsvak 1. In de vorige edities vertrok iedereen in het stadion. Vanwege het grote aantal deelnemers waren ze verplicht deze te herverdelen. Ik begon aan de 10 km ofwel twee rondes. Het was warm, heel warm zelfs. Eens het stadion uit loop je een paar honderd meter vlak om dan een beklimming te maken die je wel wat afremt. Wie denkt dat Brussel vlak is, is fout! Het is wel degelijk heuvelachtig. Vervolgens naar het Park van Laken, vals plat dat in de benen kruipt. Met de Pagode in je ooghoek keer je terug richting stadion, met onderweg het Atomium. Maar de heuvel aan BruParck dient nog eens genomen te worden om zo in het stadion binnen te lopen. Nog niet gedaan, een tweede ronde. Dat begon door te wegen. Maar na 53 min 02 s kon ik de tasuki aan Katrien doorgeven. Katrien had tot hier toe nog maar één wedstrijd gelopen op vlak terrein. De Ekiden was wel een heel grote uitdaging voor haar. Ze was er toch wel wat zenuwachtig voor. Maar ze deed het goed, ze kon afgelost worden door Frank na 32 min 34 s. Ze was diep gegaan, maar trots op haar zelf. Ze had het gedaan. Als je regelmatig met iemand loopt, dan herken je zijn bewegingen van op afstand. Dit was soms echt moeilijk. Je ziet elkaar voor het eerst enkele uren voor de start en dan moet je je die persoon steeds voor ogen houden. Het nummer alleen, daar kijk je vlug overheen. Frank vertrok als een pijl uit de boog. Ik verwachtte hem voor zijn eerste ronde terug in het stadion na ongeveer 25 à 26 minuten. Maar ook hij moest twee rondes afleggen. Na een tijd van 53 min 09 s kon hij onze volgende loper, Wim, op pad sturen. Steven was nog niet lang ervoor gearriveerd in het stadion. Hij had de trein gemist en zou iets later arriveren. We hadden al zo’n beetje zitten brainstormen van wat we zouden moeten doen als hij er niet tijdig zou zijn. Iemand een tweede maal laten lopen. Maar dat mag niet volgens het reglement. Maar gelukkig konden Wim en Steven nog met elkaar kennis maken voor Wim aan zijn 5 km begon. Terwijl Wim liep, kon Steven nog iets eten en zich naar de aflossingszone begeven. Terwijl Steven in de box stond, plakte ik tegen de ruit om te zien wanneer Wim zijn laatste meters zou lopen. Het nummer 8315 werd in de gaten gehouden. Daar was Wim! Een goede tijd van 25 min 38 s. Uit volle borst schreeuwde ik naar Steven dat Wim er was. Tasuki mooi overhandigd en Steven was weg. Met onze hele groep verplaatsten we ons naar de hoofdtribune om de aankomst te zien van onze laatste loper. We konden op scherm volgen welke ploeg de finish bereikte. 500 ploegen, 600 ploegen, 700 ploegen. En daar zagen we Steven het stadion binnengestormd komen. Nog met zo’n 350 meter te gaan versnelde hij nog eens en stak er nog enkelen voorbij. Zijn vriendin Sarah riep in de laatste meters nog: “Steven, ik ben fier op je!” Nu, dat waren wij ook. Zijn tijd van 45 à 55 minuten had hij teruggebracht naar 38 min 36 s. En we hadden de 714e plaats op 950 deelnemers. Onze tijd was 3 h 56 min en 50 s om een marathon te lopen. Steven mocht de medailles voor de ploegleden in ontvangst nemen, welke hij dan in de tribune doorgaf aan iedereen. Nu was het tijd om te gaan douchen. Dat moest wachten, want ik wou niks missen. Dit was te mooi. We hebben nog eens laten zien dat we toch iets kunnen! Er waren tenslotte nog 236 ploegen achter ons!

We namen van elkaar afscheid met de woorden: “Dit moeten we nog eens doen. Dat was de moeite.” Je kon ook zien dat iedereen tevreden was.
Ik denk dat ik in naam van de deelnemende lopers de MS-Liga en Biogen Idec mag danken voor de kans die ze ons gegeven hebben om deel te nemen. Wij hopen er volgend jaar weer bij te zijn en we hopen dat er zich meer kandidaten zullen aanbieden. Je verlegt je grenzen, zonder twijfel.

Georges VAN BELLE