Dit idee klinkt een beetje paradoxaal, toch is het een inzicht dat deze vakantie mij heeft gegeven. Het is een thema waar ik al een hele tijd, bewust en onbewust, mee aan de slag ben. Ik ben de voorbije periode dan ook vooral bezig geweest met voelen, leren en ontdekken.
Met MS valt er namelijk altijd wel iets nieuws te leren. Er is altijd zoveel in beweging, of net niet. Symptomen veranderen, blijven stabiel, gaan vooruit of net achteruit. Het is niet altijd gemakkelijk om te begrijpen wat er precies gebeurt in mijn lichaam.
Het blijft een grote onzekerheid of ik nu meer hulpmiddelen gebruik omdat ik meer wil doen, of omdat ik achteruit ga? Het is een dunne en moeilijk verklaarbare lijn. Ik merk wel dat ik op karakter en doorzettingsvermogen heel wat kan. Tegelijkertijd heb ik ervaren dat dit mijn wereld eigenlijk kleiner maakt. Dat constante doorgaan bezorgt mij net meer vermoeidheid, krachtsverlies en pijn. Waardoor ik daarna weer meer moet rusten en minder leuke dingen kan doen. Precies het tegenovergestelde van wat ik wil. Het is dus een constante zoektocht: wanneer zet ik door en wanneer laat ik beter los?
Dat doorbijten niet altijd de juiste keuze is, proberen mijn psycholoog, fascia-therapeut en arts mij vermoedelijk al een paar jaar duidelijk te maken. Maar een inzicht komt pas echt binnen als je er zelf klaar voor bent, natuurlijk.
