Hoe ben je op het idee gekomen om een assistentiehond in huis te nemen?
Adil: Tijdens de coronaperiode had ik nog maar weinig sociaal contact. Dat was een moeilijke tijd: ik voelde me erg eenzaam. Tijdens een verblijf in het Nationaal MS Centrum in Melsbroek hoorde ik voor het eerst over de mogelijkheid om een assistentiehond in huis te nemen. Ik zocht er meteen meer informatie over op. Eerst kwam ik uit bij een organisatie in Gent, maar via een vriend hoorde ik over Dyadis. Ik nam contact op en daarna is alles eigenlijk snel gegaan.
Zij hebben met mij besproken wat mijn noden waren en Ukki bleek een goede match. Toen we met elkaar kennismaakten, voelde het meteen juist.
Op welke manier helpt Ukki jou in je leven met MS?
Adil: Haar grootste meerwaarde is zonder twijfel haar gezelschap. Sinds Ukki er is, ben ik nooit meer alleen. Het klinkt misschien stom, maar ik slaap veel beter sinds ze bij mij is. ’s Nachts laat ik de deur van mijn slaapkamer open. Dan hoor ik haar snurken en dat geeft me rust. Gewoon weten dat ze dichtbij is, doet enorm veel.
In het begin was ze heel waakzaam. Ik kijk televisie op mijn kamer via een Chromecast, en als die plots uitviel en het stil werd, stond Ukki meteen in de deuropening. Misschien wilde ze controleren of alles in orde was, of was ze bang dat ik zonder haar was vertrokken.
Ukki is een heel sociale hond, echt ieders vriend. Maar ze is ook bijzonder gevoelig. Op een bepaald moment had ik veel last van hevige aangezichtspijn, zo erg dat de tranen over mijn wangen liepen. Ukki kwam naast me zitten en huilde mee. Dat was een pijnlijk moment voor ons allebei.
