Hoe voor Deborah en Anouk een rolstoel niet het einde van hun passie betekent

Deborah (39) en Anouk (33) hebben allebei MS, al is dat niet hun enige overeenkomst. Gedreven door passie en wilskracht zijn ze blijven doen wat ze graag doen, ondanks het feit dat ze gebonden zijn aan hun rolstoel. Deborah legt kilometers af als ultraroller en Anouk is nog steeds een paar keer per jaar te vinden op de latten.

Deborah, hoelang zit je al een rolstoel?

Ik kreeg mijn diagnose MS in 2013 en sinds 2021 ben ik aan mijn rolstoel gebonden. In het begin was ik wel bezorgd over hoe die rolstoel mijn leven zou beperken, maar al snel merkte ik dat het mijn wereld juist opentrok. Al rollend kon ik gaandeweg steeds grotere afstanden afleggen.

En nu beoefen je zelfs rolstoelsport. Wat doe je precies?

Ik heb verschillende sporten geprobeerd: zitskiën, wheelen ... Maar een schouderblessure gooide roet in het eten. Ook zitwakeboarden heb ik geprobeerd, maar de combinatie van de hoge snelheid en het water is niet aan mij besteed. Via omwegen ben ik dan bij het ultrarollen terechtgekomen. Dat betekent lange afstanden afleggen met mijn rolstoel. Het voordeel van rollen is dat je niet eerst ergens heen moet gaan om het uit te voeren, je kan gewoon bij je thuis vertrekken.

Heb jij daarvoor een aangepaste rolstoel?

Ik heb een actieve rolstoel. Dat is een gewone rolstoel waarbij je een freewheel op de voetplaat kan plaatsen. Daardoor raken je voorste wieltjes de grond niet meer. Alleen barst mijn voetplaat door dat rollen wel regelmatig, waardoor ik mijn rolstoel dan kwijt ben voor herstel. Die periode moet ik telkens overbruggen met een vervangrolstoel, wat frustrerend is voor mij omdat ik vaak niet weet hoelang de herstelling op zich laat wachten.

Wat betekent sport voor jou?

Sport is voor mij de ultieme uitlaatklep. Ik heb veel hobby’s geprobeerd, ook creatieve hobby’s. Maar ik merkte dat ik nood heb aan beweging in de buitenlucht. Ik zit overdag al heel veel binnen voor mijn job. Bewegen in de buitenlucht helpt mij ook om beslissingen te nemen. Als ik voel dat ik vastzit, dan helpt het rollen hiermee. Ik ben altijd al sportief geweest. Als ik terugkijk naar de voorbije jaren, vind ik het jammer dat ik niet eerder een G-sport als nieuwe sport heb uitgeprobeerd. De rolstoel is voor mij vandaag niet enkel mijn hulpmiddel, maar ook mijn toegang tot sport en dat heb ik nodig!

Anouk, hoe afhankelijk ben jij van je rolstoel?

Sinds een paar jaar ben ik minder goed ter been. Binnenhuis kan ik me nog goed behelpen met mijn rollator, maar buitenshuis heb ik mijn rolstoel nodig. Ook bij het beoefenen van sport heb ik vaker extra hulpmiddelen of aanpassingen nodig.

Welke sporten beoefen jij allemaal?

Ik doe aan zitskiën. Twee weken per jaar ben ik in de bergen: één week met Anvasport en één week op eigen initiatief. Meestal ski ik met een begeleider. In een zitski heb ik een beugel en, afhankelijk van mijn vermoeidheid, helpt mijn begeleider mij waar nodig. Mijn grote droom is om ooit volledig zelfstandig te kunnen skiën.

Op 21-jarige leeftijd leerde ik snowboarden, toen ik al MS had. Door de jaren heen merkte ik dat ik minder kracht had in mijn benen. Zo leerde ik een paar jaar geleden zitskiën. Het is genieten voor de volle 100%, ook al is er wel nog wat werk aan de winkel.

Naast skiën doe ik ook aan zit-wakeboarden, duiken en klimmen. Na het aanvaarden van mijn beperking ging er een nieuwe wereld voor mij open. Het was in het begin een confrontatie, maar het heeft me ook hele mooie vriendschappen opgeleverd.

Hoe belemmert MS je het meest in het uitoefenen van je sport?

Vooral de vermoeidheid speelt me parten. Ik zie anderen rondom mij snel vooruitgang boeken, terwijl dat bij mij veel moeizamer verloopt. Soms wordt dat door anderen onterecht gezien als luiheid. Ook heb ik gewoon minder kracht, zowel in mijn benen als in mijn armen.

Het moeilijkste is dat die vermoeidheid zo onvoorspelbaar is. Wanneer ik opsta, kan ik onmogelijk voorspellen hoe mijn dag zal verlopen. Mijn batterij kan op amper vijf minuten tijd volledig leeg zijn.

Dat is ook de reden waarom ik geen sport in competitieverband kan beoefenen, hoewel ik van nature best competitief ben ingesteld. Zo nam ik ooit bij G-sport Vlaanderen deel aan een talentendag voor aangepast wielrennen, en kreeg ik effectief de vraag of ik wilde deelnemen aan de kwalificaties. Door de onvoorspelbaarheid van mijn vermoeidheid is competitie bijzonder moeilijk, omdat daar geen rekening mee wordt gehouden.

Ondanks alles blijf ik sporten, want het doet me goed. Het leven is te kort om dingen te doen die je niet leuk vindt. Mijn motto? Waar een wiel is, is een weg!

Daphné Vangheluwe, redactielid MS-Link

Hoe voor Deborah en Anouk een rolstoel niet het einde van hun passie betekent

Deborah (39) legt al rollend grote afstanden af: “Mijn rolstoel beperkt me niet, maar trekt mijn wereld juist open.”

Anouk (33) skiet zittend: “Mijn droom is om ooit volledig alleen te kunnen skiën.”

Op zoek naar meer inspirerende getuigenissen?

Leven met MS: getuigenissen

Laura over ondernemerschap, een passie voor gebak en ... MS

Jannick op droomreis met wielen