Hanne: “Ik kreeg MS toen ik amper 17 was."

Waarom wil jij graag je verhaal met ons delen?

“Ik was amper 17 toen ik de diagnose MS kreeg. Dat is heel jong. De meeste verhalen die ik toen las, gingen over mensen van 30 of 40 jaar met een gezin. Daar kon ik me moeilijk in herkennen. Daarom wil ik mijn verhaal delen, zodat jongeren die vandaag dezelfde diagnose krijgen, zich hier mogelijk wel in herkennen.”

Wanneer kreeg je de diagnose MS?

“Mijn eerste symptoom kwam toen ik 16 jaar was: een ontstoken oogzenuw. Mijn zicht werd plots slechter en ging richting tunnelvisie. Mijn mama belde naar een oogarts waar ik pas acht maanden later terecht kon. Dat was natuurlijk veel te laat. Ze begon rond te bellen. Uiteindelijk kon ik een week later bij een oogarts in Diest terecht die via de telefoon meteen de ernst van de situatie begreep. Tijdens die consultatie viel voor het eerst het woord ‘MS’. De oogarts stuurde me meteen door naar het UZ in Leuven, waar ik allerlei tests moest ondergaan. Er was een vermoeden van MS, maar omdat de symptomen ‘mild’ waren en de resultaten niet 100% sluitend, werd mijn behandeling nog niet opgestart. Pas toen ik een half jaar later een opflakkering kreeg, met een ontstoken nekwervel, werd de diagnose officieel gesteld.”  

Van welke klachten heb je vandaag het meeste last?

“Vooral vermoeidheid. Als ik wat actiever ben geweest, merk ik dat oude symptomen soms terugkomen. Op twaalf jaar tijd heb ik drie opstoten gehad, en die waren relatief mild. Sinds januari ga ik wekelijks naar een neurokinesist, omdat ik voel dat mijn lichaam die ondersteuning nodig heeft.”

Wie zijn voor jou belangrijke steunfiguren?

“Mijn ouders, zonder twijfel. Toen mijn relatie een paar jaar geleden eindigde, was dat een heel zware periode voor mij. Sindsdien is onze band veel sterker geworden. Ze hebben me toen aangespoord om een hondje in huis te nemen. Een van de beste beslissingen in mijn leven.

Mijn teckel is eigenlijk mijn kindje. Alleen ‘tackelt’ ze me soms letterlijk door voor mijn voeten te lopen. Als mijn benen soms niet mee willen, is het ook een uitdaging om haar te ontwijken.” 

Heb je contact met andere mensen met MS? 

“Tot nu toe niet (maart 2026), maar ik voel dat ik er nu wel nood aan heb. Daarom ben ik meer beginnen op te zoeken over activiteiten, wil ik mijn verhaal nu delen en heb ik me ingeschreven voor de wandeluitdaging in Chamonix.” 

Welke boodschap wil je meegeven aan iemand die net de diagnose krijgt?

“Het is in het begin een enorme schok. Maar MS kan heel verschillend verlopen. Het hoeft niet altijd zwaar te zijn. Voor mij is het belangrijk geworden om te genieten van het leven. Als ik iets wil doen – zoals reizen – dan doe ik dat gewoon.”

Dankjewel om je verhaal met ons te delen, Hanne!